٢٤٨٨/ ٢. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن فضّال، از على بن عقبه، از پدرش روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «اين امر خويش را- يعنى عبادت كه مى‌كنيد- از براى خدا قرار دهيد، و آن را از براى مردم قرار مدهيد؛ زيرا كه آن‌چه از براى خدا باشد، از براى خدا است (يعنى بر آن ثواب مى‌دهد و قبول درگاه آن جناب مى‌شود)، و آن‌چه از براى مردم باشد، به سوى خدا بالا نمى‌رود و مقبول نمى‌گردد».

٢٤٨٩/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابو المغراء، از يزيد بن خليفه روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «هر ريائى شرك است. به درستى كه هر كه از براى مردم عمل مى‌كند، ثوابش بر مردم خواهد بود، و هر كه از براى خدا عمل كند، ثوابش بر خدا باشد».

٢٤٩٠/ ٤. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسين بن سعيد، از نضر بن سويد، از قاسم بن سليمان، از جراح مدائنى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل: «فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً»[١]. كه آن حضرت فرمود كه: «مردى چيزى از ثواب را به عمل مى‌آورد و به آن رضاى خدا را نمى‌طلبد، جز اين نيست كه تزكيه مردم را طلب مى‌كند و طالب آن است كه مردم او را به پاكى ياد كنند و مدح و ثنا گويند، و خواهش دارد كه آن را به مردمان بشنواند. پس چنين كسى به پرستش پروردگار خويش شرك آورده».

بعد از آن فرمود كه: «هيچ بنده‌اى نيست كه عمل خيرى را از براى خدا پنهان كند و هميشه روزها بگذرد، تا آنكه خدا آن خوبى را از برايش ظاهر گرداند، و هيچ بنده‌اى نيست كه عمل بدى را پوشيده و پنهان دارد و روزها بگذرد، مگر آنكه خدا آن بدى را از برايش ظاهر سازد».[٢]

[١]. كهف، ١١٠.

[٢]. حاصل آن‌كه، هر بنده‌اى آن‌چه را پوشيده دارد، خدا از براى مردم ظاهر و هويدا مى‌گرداند؛ خواه خوبى باشد، و خواه بدى. و چنان مى‌كند كه مردم به مقتضاى آن، او را ياد كنند. و ترجمه آيه اين است كه:« پس هر كه چنان باشد كه اميد داشته باشد رسيدن را به پاداش و جزاى پروردگار خويش، پس بايد كه كارى بكند كه شايسته و نيكو باشد، و بايد كه كسى را در عبادت و پرستش پروردگار خويش شريك نسازد.( مترجم)