عرض كرد: دوست مى‌دارم كه گناهان كبيره را از كتاب خداى عز و جل بشناسم. فرمود: آرى، اى عمرو! بزرگ‌ترين گناهان كبيره، شرك آوردن به خدا است. خداى عز و جل مى‌فرمايد كه:

«مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ»[١]؛ يعنى: «و هر كه به خدا شرك آورد، پس به حقيقت كه خدا بهشت را بر او حرام گردانيده».

و بعد از آن، نوميد شدن است از رحمت خدا؛ زيرا كه خداى عز و جل مى‌فرمايد كه: «إِنَّهُ لا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكافِرُونَ»[٢]؛ يعنى: «به درستى كه نوميد نمى‌شوند از رحمت و فضل خدا كه موجب راحت بنده است، مگر گروه كافران و ناگرويدگان به خدا».

بعد از آن، ايمن بودن از مكر خدا؛ زيرا كه خداى عز و جل مى‌فرمايد: «فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ»[٣]؛ يعنى: «پس ايمن نمى‌شوند از مكر خدا (يعنى جزائى كه در خصوص مكر مى‌دهد)، مگر گروه زيان‌كاران».

و از جمله آنها، عقوق پدر و مادر است: زيرا كه خداى- سبحانه و تعالى- عاق را (كه فرمان پدر يا مادر نمى‌برد) گردنكش و بدبخت قرار داده‌[٤].

و قتل نفسى است كه خدا كشتن آن را حرام گردانيده است، مگر به حق (كه تفسير آن مذكور شد)؛ زيرا كه خداى عز و جل مى‌فرمايد: «فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِيها»[٥]، (تا آخر آيه كه با ترجمه مذكور شد).

و فحش گفتن به زن عفيفه؛ زيرا كه خداى عز و جل مى‌فرمايد: «لُعِنُوا فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ»[٦] (و تمام آيه با ترجمه گذشت).

و خوردن مال يتيم؛ زيرا كه خداى عز و جل مى‌فرمايد كه: «إِنَّما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ ناراً وَ سَيَصْلَوْنَ سَعِيراً»[٧].

[١]. مائده، ٧٢.

[٢]. يوسف، ٨٧.

[٣]. اعراف، ٩٩.

[٤]. چنان كه در سوره مريم‌[ آيه ٣٢:« وَ بَرًّا بِوالِدَتِي‌ وَ لَمْ أَكُنْ بِدُعائِكَ رَبِّ شَقِيًّا» از حضرت عيسى عليه السلام حكايت نموده، و قرار داد آن جناب‌[/ عقوق والدين را از كبائر]، به واسطه آن‌[ چه از آيه‌] است كه تقرير[ واشاره‌] فرموده‌[ زيرا در آيه، برّ به والدين را با شقاوت در مقابل هم قرار داده است‌].( مترجم)

[٥]. نساء، ٩٣.

[٦]. نور، ٢٣.

[٧]. نساء، ١٠. آنان تنها آتش مى‌خورند و به دل فرو مى‌برند و بزودى به دوزخ مى‌رسند.