كه آن كبيره حلال است، و براى همين به سخت‌ترين عذاب‌ها معذّب مى‌گردد، و اگر اعتراف داشته باشد به اينكه آن گناه كبيره، كبيره است و كردن آن بر او حرام، و اقرار دارد كه بر آن معذّب مى‌شود و حلال نيست كه مرتكب آن شود، بر آن معذّب خواهد بود، وليكن عذابش از عذاب اوّل آسان‌تر و سبك‌تر است، و آن كبيره، او را از ايمان بيرون مى‌برد، امّا او را از اسلام بيرون نمى‌برد».

٢٤٥٣/ ١٢. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن‌فضّال، از ابن‌بكير روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام محمد باقر عليه السلام عرض كردم كه: در قول رسول خدا صلى الله عليه و آله است كه: «مرد چون زنا كند، روح ايمان از او مفارقت مى‌كند». فرمود كه: «آن قول خدا است كه: «وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ»[١]. و اينك، همان است كه از او مفارقت مى‌كند».

٢٤٥٤/ ١٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد، از ربعى، از فضيل، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «روح ايمان از زناكننده ربوده مى‌شود، مادامى كه بر بالاى شكم زن باشد، و چون فرود آيد، ايمان برمى‌گردد». راوى مى‌گويد كه: عرض كردم: مرا خبر ده كه اگر قصد زنا كند، چنين خواهد بود؟ فرمود: «نه، مرا خبر ده كه اگر قصد كند كه دزدى كند، آيا جايز است كه دستش بريده شود» (يا دستش را مى‌برى)؟.

٢٤٥٥/ ١٤. على، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از معاويه بن عمّار، از صبّاح بن سيابه روايت كرده است كه گفت: در نزد امام جعفر صادق عليه السلام بودم كه محمد بن عبده به آن حضرت عرض كرد كه: زناكننده زنا مى‌كند، تا آخر آن‌چه در همين باب گذشت.

٢٤٥٦/ ١٥. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از ابان، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «گناهان كبيره هفت است، از جمله آنها: قتل نفس است عمداً، و شرك به خداى بزرگوار، و فحش گفتن به زن عفيفه، و خوردن ربا بعد از بيّنه، و گريختن از جنگ واجب، و باديه‌نشين شدن بعد از هجرت، و عقوق پدر و مادر، و خوردن مال يتيم از روى ستم». و فرمود:

«اعرابى شدن بعد از هجرت و شرك، يكى است».

٢٤٥٧/ ١٦. ابان، از زياد كناسى روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:

[١]. مجادله، ٢٢.