٢٤٤٨/ ٧. از او، از محمد بن عبده روايت است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: زناكننده زنا مى‌كند، در حالى كه مؤمن باشد (يعنى آيا زانى در حال زنا ايمان دارد؟ و از جمله مؤمنان محسوب مى‌شود؟) فرمود: «نه، چون بر بالاى شكم زن باشد، ايمان از او ربوده شود؛ پس چون برخيزد، به سوى او رد شود، و اگر دوباره برگردد، ربوده شود».

عرض كردم كه: او اراده دارد كه دوباره برگردد. فرمود: «چه بسيار است كسى كه اراده مى‌كند كه دوباره برگردد، و هرگز به سوى آن برنمى‌گردد».

٢٤٤٩/ ٨. يونس، از اسحاق بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل: «الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ»[١] كه آن حضرت فرمود: «فواحش، زنا و دزدى است، و لمم، آن است كه مردى گناهى را به فعل مى‌آورد؛ يعنى گناه صغيره‌اى از او سر مى‌زند، بعد از آن بلافاصله از خدا طلب آمرزش مى‌كند كه از آن درگذرد و او را بيامرزد». عرض كردم كه: در ميان ضلالت و گمراهى و كفر، منزله‌اى هست؟ فرمود: «چه بسيار است دست [گيره‌] هاى ايمان».

٢٤٥٠/ ٩. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از عبدالرحمان بن حجّاج، از عبيد بن زراره روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از گناهان كبيره. فرمود كه: «گناهان كبيره در كتاب على عليه السلام هفت است: كافر شدن به خدا، و كشتن آدمى، و عقوق پدر و مادر، و خوردن ربا بعد از بيّنه، و خوردن مال يتيم از روى ستم، و گريختن از ميان مجاهدين، و اعرابى شدن بعد از هجرت». راوى مى‌گويد كه: عرض كردم:

اينها از همه گناهان، بزرگ‌تر است؟ فرمود: «آرى». عرض كردم كه: خوردن يك درم از مال يتيم از روى ستم، بزرگ‌تر و گناهش بيشتر است يا نماز نكردن؟ فرمود: «نماز نكردن».

عرض كردم كه: ترك نماز را از جمله گناهان كبيره نشمردى؟ فرمود كه: «نخستين چيزى كه به تو گفتم، چه چيز بود؟» راوى مى‌گويد كه: عرض كردم: كافر شدن به خدا. فرمود:

«تارك الصّلوة، كافر است»؛ يعنى بدون عذر و علّت‌[٢].

[١]. نجم، ٣٢. آنان كه از گناهان بزرگ و زشت‌كارى‌ها دورى مى‌كنند، جز گناهان كوچك.

[٢]. و ظاهر اين است كه اين تفسير از كلينى عليهم السلام باشد.( مترجم)