گناهان، دل‌ها را به درد آورد، و هيچ ترسى نيست كه از مردن سخت‌تر باشد. و آن‌چه پيش گذشته، از براى فكر و انديشه بس است، و كافى است كه مرگ، واعظ و پنددهنده باشد».

٢٤٣٩/ ٢٩. احمد بن محمد كوفى، از على بن حسن ميثمى، از عبّاس بن هلال شامى، مولاى ابوالحسن حضرت امام موسى‌كاظم عليه السلام، روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام رضا عليه السلام كه مى‌فرمود: «در هر زمان كه بندگان از گناهان، گناهى را پديد آورند كه پيش از آن نمى‌كردند، خدا براى ايشان از بلاها، بلايى را پديد آورد كه پيش از آن نمى‌شناختند».

٢٤٤٠/ ٣٠. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌محبوب، از عبّاد بن صهيب، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «خداى عز و جل مى‌فرمايد كه: چون مرا نافرمانى كند كسى كه مرا مى‌شناسد، بر او مسلّط گردانم كسى را كه مرا نمى‌شناسد».

٢٤٤١/ ٣١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از على بن اسباط، از ابن‌عرفه، از امام موسى‌كاظم عليه السلام كه فرمود: «به درستى كه خداى عز و جل را در هر روز و هر شب نداكننده‌اى هست كه ندا مى‌كند و مى‌گويد كه: اى بندگان خدا! آهسته باشيد، آهسته باشيد، و رفق و نرمى كنيد از نافرمانى‌هاى خدا و پيرامون آنها مگرديد. پس اگر چهارپايان چرنده و كودكان شيرخورنده و پيران ركوع‌كننده نمى‌بودند، عذاب بر شما ريخته مى‌شد، ريختنى سخت، كه شما به غايت درهم شكسته و به آن خرد و مُرد شويد».

باب در بيان گناهان كبيره‌

١١٢. باب در بيان گناهان كبيره‌

٢٤٤٢/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از ابن‌فضّال، از ابوجميله، از حلبى، از امام جعفر صادق عليه السلام در قول خداى عز و جل: «إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ وَ نُدْخِلْكُمْ مُدْخَلًا كَرِيماً»[١] كه آن حضرت فرمود: «گناهان كبيره آنها است كه خداى عز و جل آتش جهنّم را بر گردن آنها واجب گردانيده». و ترجمه آيه اين است كه: «اگر اجتناب كنيد و دورى نماييد از گناهان بزرگ، از آن‌چه نهى كرده مى‌شويد از آن (يعنى ما و خليفه ما شما را از آن نهى كرده‌ايم)، درگذرانيم و عفو كنيم از شما گناهان شما را؛ يعنى گناهان كوچك شما را، و درآوريم شما را در موضع خوب گران‌مايه» (كه بهشت است).

٢٤٤٣/ ٢. از او، از ابن‌محبوب روايت است كه گفت: بعضى از اصحاب ما عريضه‌اى به‌

[١]. نساء، ٣١.