يقين شما زياد شود، و چيز نفيس گرانبهايى را نفع كنيد. خدا رحمت كند مردى را كه قصد كند كه فعل خير را به عمل آورد، پس آن را به عمل آورد، يا قصد كند كه بدى را به عمل آورد، و از آن باز ايستد». بعد از آن فرمود كه: «ما روح را تقويت مى‌دهيم به طاعت كردن از براى خدا، و عمل نمودن از براى رضاى او».[١]

باب در بيان گناهان‌

١١١. باب در بيان گناهان‌

٢٤١١/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از طلحة بن زيد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «پدرم مى‌فرمود كه: هيچ چيز بيش از گناه، دل را فاسد و تباه نمى‌كند. به درستى كه دل مرتكب گناه مى‌شود و پيوسته آن گناه در آن مى‌باشد و در آن تأثير مى‌كند، تا آنكه بر آن غالب مى‌شود؛ پس اعلاى آن را اسفل آن مى‌گرداند و سرنگون مى‌سازد» (و اين كنايه است از آنكه حق در آن قرار نگيرد، و روى آن از خدا برگردد، و متوجّه دنياى دنى [/ پست‌] گردد).

٢٤١٢/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از عبداللَّه بن مسكان، از آنكه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل: «فَما أَصْبَرَهُمْ عَلَى النَّارِ»[٢]، كه آن حضرت فرمود: «چه چيز ايشان را شكيبا گردانيده، بر كردن آن‌چه مى‌دانند كه ايشان را به سوى آتش جهنّم مى‌كشاند».[٣]

٢٤١٣/ ٣. از او، از پدرش، از نضر بن سويد، از هشام بن سالم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «البتّه هيچ رگى نمى‌زند؛ يعنى نمى‌جهد و به جنبش در نمى‌آيد، و هيچ نكبت و سختى و دردسر و بيمارى رخ نمى‌دهد، مگر به سبب گناهى. و اين است معنى قول خداى عز و جل كه در كتاب خويش مى‌فرمايد: «وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ‌

[١]. و بنابر بعضى از نسخه‌هاى كافى، ما روح را زياد ياد مى‌كنيم؛ يعنى روح ايمان و نور آن.

[٢]. بقره، ١٧٥.

[٣]. و ترجمه ظاهر آيه اين است كه:« پس چه چيز شكيبا گردانيد ايشان را، بر آتش دوزخ». و اين استفهام، از براى تعجّب است؛ چه تعجّب است از حال ايشان، در اشتغال به موجبات آتش و بى‌باكى ايشان از آن، چنان كه حضرت اشاره به آن فرموده. و احتمال اين‌كه‌« فَما أَصْبَرَهُمْ»، صيغه تعجّب باشد و معنى اين شود كه:« چه صابر و شكيبايند»، چنان كه بعضى گمان كرده‌اند، صورتى ندارد، چنان كه در موضع آن بيان نموده‌ام.( مترجم)