كه: حضرت فرمود كه: «مؤمن آل فرعون انگشتانش خشكيده و درهم كشيده بود،[١] پس همچنين مى‌گفت و دست‌هاى خويش را مى‌كشيد و مى‌گفت: «يا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِينَ»[٢]؛ يعنى: اى گروه من! پيروى كنيد فرستادگان حضرت عيسى عليه السلام را».[٣]

يونس مى‌گويد كه: بعد از آن، حضرت عليه السلام به من فرمود كه: «چون ثلث آخر از شب شود، در اوّل آن وضو بساز و بايست به سوى نمازى كه آن را به جا مى‌آورى (يعنى نماز شب) و چون در سجده آخر از دو ركعت اوّل باشى، بگو در حالتى كه در سجده هستى كه: يا عَلِىُّ يا عَظيمُ يا رَحْمنُ يا رَحيمُ يا سامِعَ الدَّعَواتِ يا مُعْطِىَ الْخَيْراتِ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَالِ مُحَمَّدٍ وَأَعْطِنى‌ مِنْ خَيْرِ الدُّنْيا وَالْاخِرَةِ ما أَنْتَ أَهْلُه وَأذْهِبْ عَنّى‌ هَذَا الْوَجَعَ، و آن درد را نام مى‌برى: فَانَّهُ قَدْ غاظَنى‌ وَأَحْزَنَنى‌. و در دعا الحاح و اصرار كن». راوى مى‌گويد كه: به كوفه نرسيده بودم كه خدا همه آن ناخوشى را از من برد و شفا يافتم. و ترجمه دعا اين است كه: «اى بلندمرتبه! و اى بزرگوار! اى بسيار بخشاينده! و اى مهربان! اى شنونده دعاها و اجابت‌كننده آنها! اى عطاكننده خوبى‌ها! رحمت فرست بر محمد و آل محمد، و عطا كن مرا از خوبى دنيا و آخرت، آن‌چه را كه تو سزاوار عطاى آنى، و بگردان از من از بدى دنيا و آخرت، آن‌چه را كه تو سزاوار گردانيدن آنى، و ببر از من اين درد را؛ زيرا كه آن مرا به خشم آورده و مرا اندوهناك گردانيده است».[٤]

باب در بيان فضل و افزونى نفرات مسلمانان‌

١٠٧. باب در بيان فضل و افزونى نفرات مسلمانان‌

٢٣٨٢/ ١. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از محمد بن سنان، از علاء، از ابن‌ابى‌يعفور، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه فقراى مؤمنان در باغ‌ها و مرغزارهاى بهشت مى‌گردند و تنعّم مى‌كنند، چهل خريف‌

[١]. و ظاهر، صاحب ياسين است، چنان كه در حديث سابق گذشت، و آن‌چه بعد از اين مذكور مى‌شود، از قول‌صاحب ياسين است نه مؤمن آل فرعون.( مترجم)

[٢]. يس، ٢٠.

[٣]. يعنى حضرت شمعون و دو كس ديگر از حواريّان، كه ايشان را صادقان و مصدقان مى‌گفتند، و يا پولس و يوحنّا، و غير از اين در نام ايشان گفته‌اند.( مترجم)

[٤]. و در بعضى از نسخ كافى، به جاى هذا الوجع، بهذا الوجع مكتوب است، و در معنى تفاوتى به هم نمى‌رسد، وليكن در خواندن فرق مى‌كند؛ زيرا كه بنابر اوّل، بايد وَ اذْهِبْ- به فتح همزه و سكون ذال و كسر هاء و فتح عين وجع- خوانده شود، و بنابر نسخه بدل، به فتح واو و سقوط همزه و سكون ذال و فتح هاء و كسر عين وجع است.( مترجم)