٢٣٥١/ ١٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از معاويه بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «هيچ مؤمنى نبوده و نخواهد بود تا قيامت برپا شود، مگر آنكه او را همسايه‌اى بوده و باشد كه او را رنجانيده و مى‌رنجاند».

باب در بيان سختى و شدّت بلا و زحمت مؤمن‌

١٠٦. باب در بيان سختى و شدّت بلا و زحمت مؤمن‌

٢٣٥٢/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از هشام بن سالم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه سخت‌ترين مردمان از روى بلاء پيغمبرانند؛ پس آنان كه تالى ايشانند. بعد از آن، آنكه شباهتش به ايشان بيشتر؛ پس از او، آنكه شباهتش به او بيشتر است»[١].

٢٣٥٣/ ٢. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از عبدالرحمان بن حجّاج روايت كرده است كه گفت: در نزد امام جعفر صادق عليه السلام ذكر بلاء و آن‌چه خداى عز و جل مؤمن را به آن مخصوص مى‌سازد در ميان آمد. فرمود كه: «از رسول خدا صلى الله عليه و آله سؤال شد كه: سخت‌ترين مردمان از روى بلاء در دنيا كيست؟ فرمود: پيغمبران، پس امثل، و بعد از آن امثل، و بعد از ايشان، مؤمن مبتلى مى‌شود، بر اندازه ايمان و نيكى اعمالش؛ پس هر كه ايمانش درست و عملش خوب باشد، بلا و زحمتش سخت باشد، و هر كه ايمانش سست و عملش ضعيف باشد، بلايش كم خواهد بود».

٢٣٥٤/ ٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از عمّار بن مروان، از زيد شحّام، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه مُزد بزرگ با بلاى بزرگ است، و خدا هيچ گروهى را دوست نداشته، مگر آنكه ايشان را مبتلى ساخته است».

٢٣٥٥/ ٤. على بن ابراهيم روايت كرده است، از پدرش و محمد بن اسماعيل، از

[١]. و مى‌تواند كه معنى امثل در اين حديث، افضل و اشرف و اعلاى در مرتبه و منزلت باشد؛ يعنى بهتر باشد.( مترجم)