٢٣٤١/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از ابن‌مسكان، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «مؤمن از يكى از سه چيز رهايى ندارد، و بسا است كه هر سه بر او جمع مى‌شود: يا بعضى‌[١] از كسانى كه با او در خانه باشند و درِ آن بر او بسته شود- به اين معنى كه از اهل آن خانه باشد-، او را مى‌رنجاند، يا همسايه‌اى كه او را مى‌رنجاند، يا كسى كه در راه او باشد، به سوى حوائج خويش او را مى‌رنجاند. و اگر مؤمنى بر سر كوهى باشد، هر آينه خداى عز و جل شيطانى را بر او برانگيزد كه او را برنجاند، و خدا از برايش از ايمانى كه دارد، انيسى قرار دهد كه به آن خو كند، و با وجود آن وحشت ندارد و به سوى كسى ميل نكند».

٢٣٤٢/ ٤. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از احمد بن محمد بن ابى‌نصر، از داود بن سرحان كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «چهار چيز است كه مؤمن از آنها يا يكى از آنها خالى نباشد: مؤمنى كه بر او حسد برد، و اين سخت‌ترين يا آسان‌ترين آنها است بر او- بنا بر اختلاف نسخ كافى-، و منافقى كه به دنبال او افتد و اثر او را پيروى كند، يا دشمنى كه با او مجاهده و محاربه نمايد، يا شيطانى كه خواهد او را گمراه گرداند».

٢٣٤٣/ ٥. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن‌سنان، از عمّار بن مروان، از سماعة بن مهران، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه خدا در دنيا دوست خود را نشانه و هدف تير بلاى دشمن خويش گردانيده است».

٢٣٤٤/ ٦. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از محمد بن عجلان كه گفت: در نزد امام جعفر صادق عليه السلام بودم كه مردى به آن حضرت از احتياج و پريشانى شكايت كرد. فرمود: «صبر كن كه خدا به زودى از برايت فرجى قرار خواهد داد». راوى مى‌گويد: پس حضرت ساعتى ساكت شد، بعد از آن رو به آن مرد آورد و فرمود: «مرا خبر ده از زندان كوفه كه حالش چگونه و چون است؟» عرض كرد:

خدا تو را به اصلاح آورد! جايى است تنگ و گنديده، و اهل آن به بدتر حالى مى‌گذرانند.

فرمود: «جز اين نيست كه تو در زندانى و با وجود آن مى‌خواهى كه در آن در وسعت و

[١]. در نسخه مولف و نيز بحار الانوار و الفصول المهمه« بعض» آمده كه ترجمه‌اش همان بعضى مى‌شود و در يكى دونسخه كافى« بغض» آمده كه صحيح به نظر نمى‌رسد.