فرمود: «بعد از آن، على بن الحسين بود. بعد از آن، ابوجعفرمحمد بن على بود. و پيش از آنكه ابوجعفر موجود شود، شيعيان بودند، و ايشان مناسك حج و حلال و حرام خويش را نمى‌شناختند، تا آنكه ابوجعفر عليه السلام به وجود آمد و درِ علم را از براى ايشان گشود، و مناسك حج و حلال و حرام ايشان را از براى ايشان بيان فرمود، به مرتبه‌اى كه مردم به ايشان محتاج گرديدند، بعد از آنكه ايشان به مردم محتاج بودند. و امر همچنين خواهد بود، و زمين نمى‌باشد، مگر به امام، كه بدون وجود ذى‌جودش برپا نخواهد بود. و هر كه بميرد و امام خود را نشناسند، به روش مردن جاهليت خواهد مرد. و وقتى كه از همه اوقات احتياجت بيشتر است به سوى آنچه تو بر آن هستى از اعتقاد حق، آن وقتى است كه جانت برسد به اينجا- و به دست خود اشاره به گلوى مبارك خويش فرمود-، و دنيا از تو بريده شود، و در آن هنگام خواهى گفت: هر آينه بر امر خوبى بوده‌ام و اعتقاد درستى داشته‌ام».

ابوعلى اشعرى، از جعفر صادق عليه السلام مثل اين را روايت كرده است.

١٤٩٦/ ٧. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از احمد بن محمد بن ابى‌نصر، از مثنّى حنّاط، از عبداللَّه بن عجلان، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «اسلام بر پنج چيز بنا شده، و آنها ولايت و نماز و زكات و روزه ماه مبارك رمضان و حجّ است».

١٤٩٧/ ٨. على بن ابراهيم، از صالح بن سندى، از جعفر بن بشير، از ابان، از فضيل، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «اسلام بر پنج چيز بنا شده، و آنها نماز و زكات و روزه و حجّ و ولايت اهل بيت است. و به چيزى از اينها ندا در داده نشد، مانند آنچه ندا در داده شد به امر ولايت در روز غدير خم»، كه روز هجدهم ماه ذى‌الحجة بود.

١٤٩٨/ ٩. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از حمّاد بن عثمان، از عيسى بن سرىّ روايت كرده است كه گفت: به امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: مرا خبر ده از آنچه ستون‌هاى دين اسلام بر آن بنا شده، كه چون آنها را بگيرم و به آنها عمل كنم، عمل من پاكيزه باشد، و ندانستن آنچه را كه نمى‌دانم، بعد از آن به من زيان نرساند. فرمود: «گواهى دادن است به اينكه نيست خدايى، مگر خدا، و آنكه محمد رسول خدا صلى الله عليه و آله است، و اقرار كردن به‌