٢٣٠١/ ٢٢. از او، از سندى بن محمد، از محمد بن صلت، از ابوحمزه، از حضرت على بن الحسين عليهما السلام روايت است كه فرمود: «اميرالمؤمنين- صلوات اللَّه عليه- نماز صبح را به جا آورد و پيوسته در جاى خويش نشسته بود تا آنكه آفتاب به قدر يك نيزه بلند شد. بعد از آن روى خود را به مردم آورد و فرمود: به خدا سوگند كه گروهى چند را دريافتم كه شب را به روز مى‌آوردند از براى رضاى پروردگار خويش؛ سجده‌كنندگان و ايستادگان كه در ميان پيشانى‌ها و زانوهاى خويش، مخالفت و جانشينى قرار مى‌دادند، و گويا كه بانگ و خروش آتش دوزخ، در گوش‌هاى ايشان بود. و چون خدا در نزد ايشان ياد مى‌شد، مى‌لرزيدند و به جنبش مى‌آمدند، چنان كه درخت، از باد به جنبش آيد. و گويا كه اين گروه، شب را به روز آورده‌اند كه غافل و بى‌خبرند». و حضرت على بن الحسين عليه السلام فرمود كه: «پس آن حضرت برخاست و بعد از آن كسى آن حضرت را خندان نديد، تا روح مطهّرش مقبوض گرديد- صلوات اللَّه عليه-».

٢٣٠٢/ ٢٣. على بن ابراهيم، از صالح بن سندى، از جعفر بن بشير، از مفضّل بن عمر روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «چون خواهى كه اصحاب مرا بشناسى، بنگر به كسى كه پارسايى او سخت باشد، و از آفريدگار خويش بترسد، و ثواب او را اميد داشته باشد؛ پس چون اين گروه را ديدى، بدان كه ايشان اصحاب منند».

٢٣٠٣/ ٢٤. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از محمد بن حسن بن شمّون، از عبداللَّه بن عمرو بن اشعث، از عبداللَّه بن حمّاد انصارى، از عمرو بن ابى‌المقدام، از پدرش، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «اميرالمؤمنين- صلوات اللَّه عليه- فرمود كه: شيعيان ما آنانند كه با يكديگر بذل و بخشش مى‌كنند در دوستى ما، و يكديگر را دوست مى‌دارند در راه محبّت ما، و به زيارت يكديگر مى‌روند در باب زنده گردانيدن امر ما.

آنان كه اگر غضب كنند، ستم نكنند، و اگر راضى شوند، از حد در نگذرند. عين بركت‌اند بر كسى كه با او همسايگى كنند، و در مقام آشتى با هر كه آميزش كنند».

٢٣٠٤/ ٢٥. از او، از محمد بن على، از محمد بن سنان، از عيسى نهريرى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه خدا را شناسد و او