عَلَيْهِمْ حَفيظاً»[١]، بدان و آگاه باش! كه اگر مردى در تمام شب به عبادت قيام نمايد، و در روز روزه باشد، و همه مال خود را تصدّق كند، و در تمام عمر خويش به حجّ رود، و ولايت ولىّ خدا را نشناسد، تا آنكه آن ولىّ را دوست دارد، و همه اعمالش به دلالت و رهنمايى ولىّ به سوى آن باشد، او را بر خدا هيچ حقّى در باب ثواب آن نخواهد بود، و از اهل ايمان نباشد».

بعد از آن فرمود: «اين گروه نيكوكار از ايشان، خدا به فضل و رحمت خود او را داخل بهشت مى‌گرداند».

١٤٩٥/ ٦. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از صفوان بن يحيى، از عيسى بن سرّى- يعنى ابو اليسع- روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم:

مرا خبر ده به ستون‌هاى دين اسلام كه كسى را نمى‌رسد كه از شناختن چيزى از آنها كوتاهى كند، و آنچه هر كس از شناختن چيزى از آن كوتاهى كند، دينش بر او تباه شود، و عملش از او مقبول نگردد. و هر كه آنها را بشناسد و به آنها عمل كند، دينش از برايش درست شود، و عملش از او مقبول گردد، و تنگى و گناهى به او نرسد از آنچه در آن است، به جهت جهالت به چيزى از امور دين كه آن را ندانسته.

فرمود: «شهادت دادن است به آنكه خدايى نيست، مگر خدا، و ايمان آوردن به اينكه محمد رسول خدا صلى الله عليه و آله است، و اقرار كردن به آنچه محمد آن را از نزد خدا آورده، و در اموال حقّى هست كه عبارت است از زكات، و ولايت و دوستى كه خداى عز و جل به آن امر فرموده؛ يعنى ولايت آل محمد صلى الله عليه و آله، كه طاعت و معرفت ايشان است».

راوى مى‌گويد: به حضرت عرض كردم: آيا در باب ولايت چيزى هست از كتاب و سنّت يا غير آن، از چيزى ديگر كه عبارت است ازفضل و كمال مخصوصى كه شناخته شود از براى آن، كه به او متمسّك مى‌شود؟ فرمود: «آرى، خداى عز و جل فرموده است: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ»[٢]. و رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هر كه بميرد در حالى كه امام خود را نشناسد، مى‌ميرد به روش مردن جاهليت (كه بر كفر مى‌مردند). و آن كس رسول خدا صلى الله عليه و آله بود و على عليه السلام بود، و ديگران گفتند كه: معاويه بود. بعد از آن، امام حسن بود.

بعد از آن، امام حسين بود. و ديگران گفتند كه: يزيد، پسر معاويه، بود. و در ميان اين دو

[١]. نساء، ٨٠.

[٢]. نساء، ٥٩.