اى عمّار! اگر ايشان برگردند، تو نيز برگرد؛ زيرا كه خداى عز و جل عذر[٢] تو را فرو فرستاد و تو را امر فرموده كه: برگردى اگر ايشان برگردند» (يعنى كفر را اظهار كنى اگر تو را جبر كنند).

٢٢٥١/ ١١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از هشام كندى روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «بپرهيزيد از آنكه كارى بكنيد كه ما به آن سرزنش شويم؛ زيرا كه فرزند بد، پدرش به كردار او سرزنش مى‌شود. و از براى كسى كه به سوى او منقطع شده‌ايد و از همه كس بريده و به او پيوسته‌ايد زينت باشيد و بر او عيب مباشيد. و در قبيله‌هاى ايشان يا خودتان- بنابر اختلاف نسخ كافى- صله و پيوند نماييد و بيماران ايشان را عيادت كنيد و در جنازه‌هاى ايشان حاضر شويد. و بايد كه شما را پيشى نگيرند به سوى چيزى از خوبى؛ زيرا كه شما به خوبى از ايشان سزاوارتريد. و به خدا سوگند كه خدا پرستيده نشد به چيزى كه در نزد او از خَباء دوست‌تر باشد». عرض كردم كه:

خَباء چيست؟ فرمود: «تقيّه».[٣]

٢٢٥٢/ ١٢. از او، از احمد بن محمد، از معمّر بن خلّاد روايت است كه گفت: امام موسى‌كاظم عليه السلام را سؤال كردم از براى خاستن به جهت تعظيم و ايمان؟ فرمود كه: «جدّم حضرت ابوجعفر صلى الله عليه و آله فرمود كه: تقيّه از دين من و دين پدران من است. و هر كه را تقيّه نيست، ايمان نيست».

٢٢٥٣/ ١٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد، از ربعى، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «تقيّه در هر ضرورتى هست، و صاحب ضرورت به آن داناتر است در هنگامى كه بر او فرود مى‌آيد».

٢٢٥٤/ ١٤. على، از پدرش، از ابن‌محبوب، از جميل بن صالح، از محمد بن مروان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «پدرم مى‌فرمود كه: هيچ چيز بيش از تقيّه چشم را روشن نمى‌گرداند. به درستى كه تقيّه سپر مؤمن است».

٢٢٥٥/ ١٥. على، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از جميل، از محمد بن مروان روايت كرده‌

[١]. نحل، ١٠٦. مگر كسى كه اجبار شود، در حالى كه دلش آرميده به ايمان است.

[٢]. و عذر- به ضمّ عين و سكون ذال-، سبب گناه گفتن است، و به معنى محو كردن بدى نيز آمده است.( مترجم)

[٣]. و خَبْاءِ- به فتح خاء و سكون باء- به معنى پنهان و پنهان كردن است.( مترجم)