جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه در قول خداى عز و جل: «أُولئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ مَرَّتَيْنِ بِما صَبَرُوا»[١] كه آن حضرت فرمود: «يعنى آن‌چه صبر كردند بر تقيّه». «وَ يَدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ»[٢] فرمود كه: «حسنه، تقيّه است و سيّئه، آشكار و فاش كردن». و ترجمه آن اين است كه: «و دفع مى‌كنند به سخن يا خصلت نيكو، سخن يا خصلت بد را». و ترجمه باقى گذشت.

٢٢٤٢/ ٢. ابن‌ابى‌عمير، از هشام بن سالم، از ابوعمرو اعجمى روايت كرده است كه گفت:

امام جعفر صادق عليه السلام به من فرمود كه: «اى ابوعمرو! به درستى كه نُه عُشر [/ نُه دهم‌] دين در تقيّه است. و هر كه تقيّه نمى‌كند، دين ندارد. و تقيّه در هر چيزى مى‌باشد، مگر در نبيذ كه شراب خرما است و در مسح كردن بر مُوزه‌ها»[٣].

٢٢٤٣/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از سماعه، از ابوبصير كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «تقيّه از دين خدا است».

عرض كردم كه: از دين خدا است؟ فرمود: «آرى، واللَّه از دين خدا است. و هر آينه يوسف گفت كه: «أَيَّتُهَا الْعِيرُ إِنَّكُمْ لَسارِقُونَ»[٤]؛ يعنى: پس ندا كرد نداكننده‌اى از ملازمان يوسف به امر او و گفت كه: اى كاروانيان! به درستى كه شما هر آينه دزدانيد». و حضرت فرمود: «به خدا سوگند كه ايشان چيزى ندزديده بودند. وابراهيم گفت كه: «إِنِّي سَقِيمٌ»[٥]؛ يعنى من بيمارم و به خدا سوگند كه بيمار نبود».

٢٢٤٤/ ٤. محمد بن يحيى روايت كرده است، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن خالد و حسين بن سعيد و هر دو، از نضر بن سويد، از يحيى بن عمران حلبى، از حسين بن ابى‌العلاء، از حبيب بن بشر كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «از پدرم شنيدم كه مى‌فرمود: نه، به خدا سوگند كه بر روى زمين چيزى نيست كه دوست‌تر باشد از تقيّه.

اى حبيب! به درستى كه هر كه را تقيّه بود، خداى- تعالى- او را بلند گردانيد. اى حبيب! هر كه را تقيّه نبود، خدا او را پست گردانيد. اى حبيب! به درستى كه مردمان در صلح‌اند (يعنى مادامى كه در صلح‌اند، تقيّه برطرف نمى‌شود، و چون به خروج حضرت قائم عليه السلام‌

[١]. قصص، ٥٤. آنان به خاطر صبرشان دو بار پاداش مى‌گيرند.

[٢]. قصص، ٥٤.

[٣]. موزه، يعنى چكمه و در اينجا مقصود مسح بر كفشى است كه روى پا را گرفته باشد.

[٤]. يوسف، ٧٠.

[٥]. صافات، ٨٩.