٢٢١٥/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از حمّاد بن ابى‌طلحه، از حبيب احول روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود:

«صدقه‌اى كه خدا آن را دوست مى‌دارد، اصلاح ميان مردمان است، چون يكديگر را تباه كنند، و نزديك ساختن ميان ايشان، چون از يكديگر دور شوند».

از او، از محمد بن سنان، از حذيفة بن منصور، از امام جعفر صادق عليه السلام مثل اين روايت است.

٢٢١٦/ ٢. از او، از ابن‌محبوب، از هشام بن سالم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «هر آينه اگر در ميان دو كس اصلاح كنم، دوست‌تر است در نزد من، از آنكه دو اشرفى [/ سكه طلا] تصدّق كنم».

٢٢١٧/ ٣. از او، از احمد بن محمد، از ابن‌سنان، از مفضّل روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «چون ببينى كه در ميان دو كس از شيعيان ما منازعه است كه در باب چيزى باهم گفتگو مى‌كنند، پس آن منازعه را از مال من نداده» (يعنى ما به النّزاع را از مال من به مدّعى ده در عوض منازعه‌اى كه دارد، تا دعوى كوتاه شود و خصومت از ميان برخيزد).

٢٢١٨/ ٤. ابن‌سنان، از ابوحنيفه سابق الحاجّ روايت كرده است كه گفت: مفضّل به ما گذشت، و من و داماد يا پدرزن يا برادرزنم با يكديگر در باب ميراثى منازعه و خلاف مى‌كرديم؛ پس ساعتى بر بالاى سر ما ايستاد، بعد از آن گفت كه: تا منزل من بياييد؛ پس ما به منزل او آمديم، و در ميان ما اصلاح كرد به چهارصد درم، و آن را از پيش خود به ما تسليم كرد، تا آنكه چون هر يك از ما از صاحب خويش طلب وثيقه و صلح‌نامه نمود. مفضّل گفت:

بدانيد و آگاه باشيد! كه اين چهارصد درم از مال من نيست، وليكن حضرت صادق عليه السلام مرا امر فرموده كه: چون دو مرد از اصحاب ما با يكديگر نزاع و دشمنى كنند در باب چيزى و گفتگو داشته باشند، من در ميان ايشان اصلاح كنم و آن منازعه را از مال آن حضرت فدا دهم؛ پس اينك از مال حضرت صادق عليه السلام است.

٢٢١٩/ ٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از عبداللَّه بن مغيره، از معاوية بن عمّار، از امام‌

[١]. و اصلاح- به كسر اوّل-، به صلاح آوردن و آشتى كردن و آشتى دادن است.( مترجم)