٢٢٠٩/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از عمر بن ابان، از عيسى بن ابى‌منصور، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «واجب است از براى مؤمن بر مؤمن كه با او مناصحه كند» (به آن معنا كه مذكور شد).

٢٢١٠/ ٢. از او، از ابن‌محبوب، از معاوية بن وهب، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «نصيحت از براى مؤمن بر مؤمن واجب است در زمان حضور و غيبت».

٢٢١١/ ٣. ابن‌محبوب، از ابن‌رئاب، از ابوعبيده حذّاء از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «نصيحت واجب است از براى مؤمن بر مؤمن».

٢٢١٢/ ٤. ابن‌محبوب، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: بايد مردى كه از شما مسلمانان باشد، برادر خويش را نصيحت كند؛ مانند آنكه خود را نصيحت مى‌كند».

٢٢١٣/ ٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: به درستى كه بزرگ‌ترين مردمان از روى جاه و منزلت در نزد خدا در روز قيامت كسى است كه به نصيحت از براى خلق خدا در زمين از همه ايشان رونده‌تر باشد».

٢٢١٤/ ٦. على بن ابراهيم، از پدرش، از قاسم بن محمد، از منقرى، از سفيان بن عيينه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «بر شما باد به نصيحت از براى خدا در خلق آن جناب؛ زيرا كه هرگز تو او را ملاقات نخواهى كرد به عملى كه از آن بهتر باشد».

[١]. و نصيحت- چون نُصْح-، در لغت خلوص و خيرخواهى است. و نصيحت خدا، صحّت اعتقاد است در وحدانيّت و توابع آن و خلوص نيّت در عبادت. و نصيحت كتاب خدا، تصديق كردن به آن و عمل كردن به آن‌چه در آن است. و نصيحت رسول خدا صلى الله عليه و آله، تصديق به نبوّت و رسالت او است و انقياد و اطاعت او در آن‌چه به آن امر نموده يا از آن نهى فرموده. و نصيحت ائمه عليه السلام، اطاعت ايشان است و خروج نكردن بر ايشان. و نصيحت عامّه مسلمانان، راه‌نمايى ايشان است به سوى آن‌چه صلاح و مصلحت ايشان در آن باشد.( مترجم)