تحفة الأولياء (ترجمه اصول کافي) - الأردکاني، محمد علي - الصفحة ٥١٧
٢١٩٨/ ٥. چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از عبداللَّه بن سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام كه آن حضرت مكرّر مىفرمود كه: «هر كه مؤمنى را جامهاى بپوشاند بعد از برهنگى، خدا او را جامهاى از استبرق بهشت بپوشاند (و استبرق، ديباى سبز است يا ديباى محكم بافته با درخشندگى) و هر كه مؤمنى را جامهاى بپوشاند از بىنيازى (يعنى با وجود آنكه به سبب غنا و بىنيازى احتياج به آن نداشته باشد) پيوسته در سرّى از جانب خدا باشد مادامى كه از آن جامه پارهاى باقى مانده باشد».
باب در بيان الطاف و اكرام مؤمن
٨٨. باب در بيان الطاف و اكرام مؤمن[١]
٢١٩٩/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از حسين بن هاشم، از سعدان بن مسلم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه از روى برادر مؤمن خويش پارهاى كاه يا خاك يا گل يا چرك و امثال آن را فرا گيرد، خداى عز و جل ده حسنه از برايش بنويسد. و هر كه در روى برادرش تبسّم كند، او را يك حسنه باشد».
٢٢٠٠/ ٢. از او، از احمد بن محمد، از عمر بن عبدالعزيز، از جميل بن درّاج، از سعدان بن مسلم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «هر كه با برادر خويش بگويد كه:
مرحبا!- يعنى خوش آمدى- خدا از برايش مرحبا بنويسد تا روز قيامت».[٢]
٢٢٠١/ ٣. از او، از احمد بن محمد، از محمد بن عيسى، از يونس، از عبداللَّه بن سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «هر كه برادر مسلمانش به نزد وى آيد، پس او را اكرام كند، جز اين نيست كه خداى عز و جل را اكرام كرده است».
٢٢٠٢/ ٤. از او، از احمد بن محمد، از ابنمحبوب، از نصر بن اسحاق، از حارث بن نعمان، از هيثم بن حمّاد، از ابوداود، از زيد بن ارقم روايت است كه گفت: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: «در امّت من بندهاى نيست كه برادر خويش را نوازش كند در راه خدا به چيزى از نوازش، هر چه باشد، مگر آنكه خدمتكاران بهشت را به او عطا فرمايد كه او را خدمت كند».
[١]. و الطاف- به كسر همزه-، نيكويى كردن و نواختن است. و اكرام، مانند الطاف، نواختن و بخشش كردن و بزرگ داشتن باشد.( مترجم)
[٢]. يعنى گويا كه با برادر خويش گفته است كه: مرحبا! تا روز قيامت؛ پس آن از برايش نوشته مىشود و مزد آن به او عطا مىشود، يا به او گفته مىشود كه: مرحبا! تا روز قيامت، در مقابل آنچه گفته است.( مترجم)