٢١٧٧/ ٤. على بن ابراهيم، از پدرش از حمّاد بن عيسى، از ابراهيم بن عمر يمانى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هيچ مردى نيست كه دو مؤمن را در خانه خويش داخل گرداند و ايشان را طعام دهد به قدرى كه سير شوند، مگر آنكه بهتر باشد از آزاد كردن يك بنده».

٢١٧٨/ ٥. از او، از پدرش، از حمّاد، از ابراهيم، از ابوحمزه، از حضرت على بن الحسين عليهما السلام روايت است كه فرمود: «هر كه مؤمنى را طعام دهد از گرسنگى، خدا او را از ميوه‌هاى بهشت طعام دهد. و هر كه مؤمنى را آب دهد از تشنگى، خدا او را از شراب سر به مُهر بهشت آب دهد».

٢١٧٩/ ٦. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از جعفر بن محمد اشعرى، از عبداللَّه بن ميمون قداح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «هر كه مؤمنى را طعام دهد تا آنكه او را سير گرداند، كسى از خلق خدا نداند كه در آخرت چه مزد از براى او است؛ نه فرشته مقرّب و نه پيغمبر مرسل، مگر خداى پروردگار عالميان كه او مى‌داند». بعد از آن فرمود كه: «از جمله موجبات مغفرت، طعام دادن مسلمان گرسنه است». پس قول خداى عز و جل را تلاوت فرمود: «أَوْ إِطْعامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ* يَتِيماً ذا مَقْرَبَةٍ* أَوْ مِسْكِيناً ذا مَتْرَبَةٍ»[٢]؛ يعنى: «يا عقبه! طعام دادن است در روزِ صاحب گرسنگى- يعنى در وقتى كه طعام به دشوارى دچار شود-، بى‌پدرى را كه خداوندِ خويشى است؛ يعنى آن يتيم، خويشِ مُطعم باشد، يا درويش و بى‌چاره‌اى را كه خاك‌نشين باشد» (و اين كنايه است از احتياج و تنگدستى و درماندگى).

٢١٨٠/ ٧. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هر كه مؤمنى را شربت آبى دهد در جايى كه قادر بر آب باشد، خدا او را به هر شربتى هفتاد هزار حسنه عطا كند، و اگر او را

[١]. و مخفى نماند كه اين حديث مصحّح قول كسى است كه مى‌گويد: طوبى بهشت است، وليكن قولِ آنكه آن را درختى در بهشت مى‌داند رد نمى‌كند؛ چه احاديثْ در خصوص درخت طوبى بسيار است. بلى، اگر مثال اين احاديث را در مباحث الفاظ حجّت دانيم، چنان كه اظهر و اقوى است، بر اهل لغت وارد مى‌آيد كه ترديد ايشان درست نباشد؛ چه ايشان مى‌گويند: طوبى نام بهشت است يا درختى است در آن. يا مى‌گويد كه: طوبى نام بهشت است. و بعضى گفته‌اند كه: نام درختى است كه در آن است. و امثال اين عبارت كه در نفى اشتراك آن شركت دارند.( مترجم)

[٢]. بلد ١٤- ١٦.