به او رسيده، و اندوه او را ببرد و او را بر برآوردن حاجتش يارى كند، خداى عز و جل به سبب آن از برايش هفتاد و دو رحمت واجب گرداند، و از جمله هفتاد و دو رحمت، يك رحمت را از برايش تعجيل ذخيره فرمايد و در دنيا قرار دهد كه امر زندگانى او را به آن اصلاح كند، و هفتاد و يك رحمت را از برايش ذخيره فرمايد از براى فزع و هولى چند كه در روز قيامت باشد».

٢١٧٠/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هر كه مؤمنى را اعانت كند، خداى عز و جل هفتاد و سه اندوه را از او ببرد، يكى را در دنيا و هفتاد و دو اندوه را در نزد اندوه بزرگ. و فرمود: در وقتى كه همه مردمان به خود مشغول باشند» (يعنى در روز قيامت كه هيچ‌كس به ديگرى نتواند پرداخت).

٢١٧١/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از حسين بن نعيم، از مسمع- يعنى ابوسيّار- روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «هر كه اندوهى را از مؤمنى ببرد، خدا اندوه‌هاى آخرت را از او ببرد، و از قبر خويش بيرون آيد در حالى كه دلش آرميده و ساكن باشد و از جا به درنيايد. و هر كه مؤمنى را از گرسنگى طعام دهد، خدا او را از ميوه‌هاى بهشت بخوراند. و هر كه مؤمنى را شربت آبى دهد، خدا او را از شراب سر به مُهر بهشت آب دهد».

٢١٧٢/ ٤. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از حسن بن على وَشّاء، از حضرت امام رضا عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه اندوه مؤمنى را برطرف كند، خداى عز و جل اندوه را از دل او ببرد و آن را گشاده گرداند در روز قيامت».

٢١٧٣/ ٥. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حسن بن محبوب، از جميل بن صالح، از ذريح روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «مؤمنى كه اندوه مؤمنى را ببرد و او پريشان باشد، خدا حوائج او را در دنيا و آخرت از برايش آسان گرداند».

و فرمود كه: «هر كه بر مؤمن عورتى را بپوشاند كه از آن مى‌ترسد، خدا هفتاد عورت از عورت‌هاى دنيا و آخرت را بر او بپوشاند»[١].

[١]. و عورت هر چيزى است كه موضع ستر باشد و هر چه از آن شرم شود.( مترجم)