٢١٢٤/ ٤. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از مستورد نخعى، از آنكه او را روايت كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:

«به درستى كه جماعتى از فرشتگان كه در آسمانند مطّلع مى‌شوند و نظر مى‌كنند به سوى يك كس و دو كس و سه كس، در حالى كه ايشان فضل و افزونى آل‌محمد را ياد مى‌كنند».

حضرت فرمود: «پس فرشتگان مى‌گويند كه: آيا به سوى اين گروه نظر نمى‌كنيد كه با وجود [دوستان‌] كمى كه دارند و بسيارى دشمنان ايشان، فضل آل‌محمد را شرح و بيان مى‌كنند؟» فرمود: «پس طائفه‌اى ديگر از فرشتگان مى‌گويند كه: «ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ»[١]؛ يعنى: «اين فضل و افزونى از جانب خدا است كه آن را عطا مى‌كند به هر كه خواسته باشد، و خدا صاحب افزونى و فضل بزرگ است».

٢١٢٥/ ٥. از او، از احمد بن محمد، از ابن‌فضّال، از ابن‌مسكان، از ميسّر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه گفت: حضرت به من فرمود كه: «آيا خلوت مى‌كنيد و حديث ما را ذكر مى‌كنيد و آن‌چه خواهيد، مى‌گوييد؟» عرض كردم: آرى، به خدا سوگند كه ما خلوت مى‌كنيم و حديث شما را ياد مى‌نماييم و آن‌چه خواهيم، مى‌گوييم؛ پس فرمود: «بدان! به خدا سوگند كه بسيار دوست مى‌دارم كه من در بعضى از اين مواضع با شما باشم. آگاه باش! به خدا سوگند كه من بوى شما و روح‌هاى شما را دوست مى‌دارم، و به درستى كه شما بر دين خدا و دين فرشتگان اوييد؛ پس به سبب پارسايى و كوشش در عبادت، (مرا يا خود را) يارى كنيد».

٢١٢٦/ ٦. حسين بن محمد، و محمد بن يحيى هر دو روايت كرده‌اند، از على بن سعيد، از محمد بن مسلم، از احمد بن‌زكريّا، از محمد بن خالد بن ميمون، از عبداللَّه بن سنان، از غياث بن ابراهيم، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «هرگز سه نفر از مؤمنان و بيشتر در جايى جمع نشده‌اند، مگر آنكه از فرشتگان، مانند ايشان در آنجا حاضر شده‌اند؛ پس اگر دعاى خيرى كنند و چيز خوبى را از خدا طلبند، فرشتگان آمين گويند، و اگر از بدى و ناخوشى به خدا پناه خواهند، ايشان خدا را مى‌خوانند و دعا مى‌كنند كه آن بلاى را از ايشان بگرداند، و اگر حاجتى را سؤال كنند، به سوى خدا شفاعت مى‌كنند و از آن جناب‌

[١]. جمعه، ٤.