را و آن را خداى خويش گردانيدند، زود باشد كه برسد ايشان را خشم سختى از جانب پروردگار ايشان، و خوارى بزرگى در زندگانى دنيا، و همچنان كه جزا داديم گوساله‌پرستان را، جزا خواهيم داد دروغ‌بافندگان را».

و حضرت فرمود: «پس هيچ صاحب بدعتى را نمى‌بينى، مگر خوار، و هيچ دروغگويى را نمى‌بينى كه بر خداى عز و جل و بر رسول او و بر اهل بيت آن حضرت- صلى الله عليهم- افترا بندد، مگر حقير و بى‌مقدار».

باب در بيان شريعت‌ها

١٢. باب در بيان شريعت‌ها[١]

١٤٨٨/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از احمد بن محمد بن ابى‌نصر و چند نفر از اصحاب ما، از احمد بن محمد بن خالد، از ابراهيم بن محمد ثقفى، از محمد بن مروان و همه، از ابان بن عثمان، از آنكه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند كه فرمود:

«خداى- تبارك و تعالى- محمد صلى الله عليه و آله را شريعت‌هاى نوح و ابراهيم و موسى و عيسى عليهم السلام عطا فرمود، و آنها توحيد است و اخلاص در عمل و انداختن همتايان و شريكان در عبادت، از براى خدا. و خلقت حنيفيه و ملّت مستقيمه، درست و آسان، و رهبانيت و سياحت‌[٢] در آن نيست.

و چيزهاى پاكيزه را در اين شريعت، مجموعه حلال كرد، و چيزهاى پليد را در آن حرام گردانيد، و بار گرانى را كه بر ايشان بار بود، بر زمين گذاشت، و غل‌ها و بندها را كه بر ايشان بود، برداشت.

(و مراد آن است كه تكاليف شاقّه و امور مشكله را ساقط نمود.)

بعد از آن، در ميان آنها نماز و زكات و روزه و حجّ و امر به معروف و نهى از منكر و حلال و حرام و ميراث‌ها و حدود و واجبات و جهاد در راه خدا را بر او واجب گردانيد، و پيغمبر را وضو زياد فرمود [كه‌] به هيچ‌يك از ايشان نداده بود، و او را زيادتى داد به فاتحةالكتاب كه‌

[١]. و شريعت، آب‌خوردن‌گاه است. و از اينجا است كه راه و روش، كه خداى- تعالى- قرار داده، آن را شريعت مى‌گويند. و گاهى شريعت را نسبت به رسولانى كه مبيّن آن‌اند مى‌دهند، و مى‌گويند، شريعت محمد صلى الله عليه و آله و شريعت نوح و امثال آن.( مترجم)

[٢]. و رهبانيت، امرى است مركّب از ترك زنان و عزلت از مردمان و ترك مطعومات و مشروبات لذيذه و ملبوسات‌فاخره. و سياحت به معنى دنياگردى است.( مترجم)