خداى عز و جل را نمى‌شناسد، و همچنين كسى قدر پيغمبر او را نمى‌شناسد و مرتبه آن حضرت را نمى‌داند، و همچنين كسى قدر مؤمن را نمى‌شناسد؛ زيرا كه مؤمن برادرش را ملاقات مى‌كند و با يكديگر مصافحه مى‌كنند، پس خداى- تعالى- به سوى ايشان نظر مى‌كند، و گناهان از روى‌هاى ايشان فرو مى‌ريزد تا از هم جدا شوند، چنان كه باد سخت برگ را از درخت فرو مى‌ريزد».

٢١١٢/ ٢١. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از رفاعه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «مصافحه مؤمن از مصافحه فرشتگان بهتر است».

باب در بيان معانقت و دست در گردن همديگر كردن‌

٧٩. باب در بيان معانقت و دست در گردن همديگر كردن‌

٢١١٣/ ١. محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از محمد بن اسماعيل بن بزيع، از صالح بن عقبه، از عبداللَّه بن محمد جعفى، از امام محمد باقر و امام جعفر صادق عليهما السلام روايت كرده است كه فرمودند: «هر مؤمنى كه بيرون رود به سوى برادرش كه او را زيارت كند، در حالى كه حقّ او را بشناسد، خدا به هر گامى يك حسنه از برايش بنويسد، و يك گناه از او محو شود، و يك درجه از برايش بلند شود. و چون درِ خانه او را بكوبد، درهاى آسمان از برايش گشوده شود. و چون به هم رسند و مصافحه كنند و دست در گردن يكديگر درآورند، خداى روى خويش را به ايشان آورد. بعد از آن به سبب ايشان با فرشتگان تفاخر كند و بنازد و بفرمايد كه: بنگريد به دو بنده من، كه به زيارت يكديگر رفتند و با هم دوستى كردند در راه من، و بر من لازم است كه بعد از اين موقف، ايشان را عذاب نكنم. و چون برگردد، به شماره نفسى كه كشيده و گامى كه برداشته و سخنى كه گفته، فرشتگان او را مشايعت و همراهى كنند، و او را از بلاى دنيا و بدى‌ها و سختى‌هاى آخرت محافظت نمايند، تا مثل اين شب از سال آينده؛ پس اگر در ما بين اين دو بميرد، از حساب روز قيامت معاف باشد. و اگر آن كسى كه زائر به زيارتش رفته، از حقّ زائر بشناسد آن‌چه را كه زائر از حقّ او مى‌شناسد، از برايش مثل اجر زائر خواهد بود».

٢١١٤/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از صفوان بن يحيى، از اسحاق بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه چون دو مؤمنِ من دست در گردن يكديگر كنند، رحمت ايشان را فرو گيرد. و چون يكديگر را در بر گيرند و به آن،