٢٠٨٦/ ١١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، و چند نفر از اصحاب ما، از سهل بن زياد همه روايت كرده‌اند، از ابن‌محبوب، از ابوايّوب، از محمد بن قيس، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «به درستى كه خداى عز و جل را بهشتى است كه در آن داخل نمى‌شوند، مگر سه كس: يكى مردى كه بر نفس خود به حق حكم كند؛ و دويم مردى كه برادر مؤمن خود را در راه خدا زيارت كند؛ و سيم مردى كه برادر مؤمن خود را بر خود اختيار كند در راه خدا».

٢٠٨٧/ ١٢. محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از محمد بن اسماعيل بن بزيع، از صالح بن عقبه، از عبداللَّه بن محمد جعفى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه مؤمن بيرون مى‌رود به سوى برادر خويش كه او را زيارت كند؛ پس خداى عز و جل فرشته‌اى را بر او مى‌گمارد كه يك بال را در زمين مى‌گذارد، و يك بال را در سمت آسمان بر او سايه مى‌كند؛ پس چون در منزل برادرش داخل شود، خداوند جبّار- تبارك و تعالى- ندا فرمايد كه: اى بنده‌اى كه حقّ مرا بزرگ شمردى، و آثار پيغمبر مرا پيروى كردى، بر من لازم است كه تو را بزرگ گردانم، از من سؤال كن تا تو را عطا كنم، و مرا بخوان تا تو را اجابت كنم، و ساكت شو تا به تو ابتدا كنم. و چون برگردد همان فرشته او را مشايعت كند، به بال خويش بر او سايه اندازد، تا او را به منزل خود داخل كند. بعد از آن، خداى- تبارك و تعالى- او را ندا فرمايد كه: اى بنده‌اى كه حقّ مرا بزرگ شمردى، بر من لازم است كه تو را اكرام كنم و نوازش نمايم، بهشت خود را از براى تو واجب گردانيدم، تو را در بندگان خود شفيع ساختم».

٢٠٨٨/ ١٣. صالح بن عقبه، از عقبه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:

«هر آينه زيارت مؤمن در راه خدا، بهتر است از آزاد كردن ده بنده مؤمن، و هر كه يك بنده مؤمن را آزاد كند، هر عضوى از او، عضوى از آزادكننده را از آتش جهنّم نگاه دارد، تا آنكه فرج باعث نگاهدارى فرج مى‌شود».

٢٠٨٩/ ١٤. صالح بن عقبه، از صفوان جمّال، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر سه نفر مؤمن كه جمع شدند در نزد برادر خويش كه از بدى‌ها و ستم‌هاى او ايمن باشند، و از سختى‌ها و گزندهاى او نترسند، و آن‌چه را كه در نزد او است اميد داشته باشند،