فرمود: «واجب است بر مسلمانان كه در پيوستن به يكديگر كوشش كنند، و همديگر را بر مهربانى يارى دهند، و با اهل حاجت مواسات نمايند، و بر يكديگر عطوفت و مهربانى كنند، تا آن كه چنان باشند كه خداى عز و جل ايشان را امر فرموده است كه: نرم‌دلان و مشفقانند ميان يكديگر و بر همديگر مهربان، و اندوهناكند از براى آن‌چه از شما پنهان بوده از امر ايشان، بر آن‌چه گروه انصار بر آن درگذشتند در زمان رسول خدا صلى الله عليه و آله».

باب در بيان زيارت برادران دينى‌

٧٧. باب در بيان زيارت برادران دينى‌[١]

٢٠٧٦/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن‌فضّال، از على بن عقبه، از ابوحمزه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه برادر خويش را زيارت كند به جهت رضاى خدا، نه براى غير او، به جهت طلب كردن وعده خدا و خواهشِ راست شدن وعده و آن‌چه در نزد خدا است، خدا هفتاد هزار فرشته را بر او بگمارد كه او را ندا كنند كه: بدان و آگاه باش! كه پاك و پاكيزه شدى، و بهشت از براى تو خوش باشد».

٢٠٧٧/ ٢. از او، از على بن نعمان، از ابن‌مسكان، از خيثمه روايت است كه گفت: بر امام محمد باقر عليه السلام داخل شدم كه آن حضرت را وداع كنم. فرمود كه: «اى خيثمه! هر كه از دوستان ما را كه ديدى، سلام ما را به او برسان، و ايشان را وصيّت كن به پرهيز و ترسيدن از خداى بزرگ، و به اينكه مال‌دار ايشان به فقير ايشان، و تواناى ايشان بر ضعيف ايشان باز گردد به نفع، و بر ايشان ترحم كند. و آنكه زنده ايشان در جنازه مرده ايشان حاضر شود، و در خانه‌هاى خود يكديگر را ملاقات كنند؛ پس اگر يكديگر را ملاقات كنند به جهت زنده كردن امر ما، خدا بنده‌اى را كه امر ما را زنده گرداند، رحمت كند. اى خيثمه! به دوستان ما برسان، كه ما چيزى را از عذاب خدا از ايشان دفع نمى‌توانيم كرد، و آنكه ايشان هرگز به دوستى ما نمى‌رسند، مگر به پارسايى. و به درستى كه سخت‌ترين مردم از روى حسرت و ندامت در روز قيامت، كسى است كه عمل خيرى را وصف و بيان نموده باشد، بعد از آن، آن را ترك كرده باشد، و به غير آن عمل نموده باشد».

٢٠٧٨/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از ابراهيم بن عمر يمانى، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه:

[١]. و زيارت- به كسر زاى هوّز-، ديدن است و دريافتن مقام تبرّك يا شخصى عزيز.( مترجم)