١٩٩٤/ ٢١. از او، از چندين نفر، از زياد قندى، از عبداللَّه بن سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: گروهى نابكار مى‌باشند و نيكوكار نمى‌باشند؛ پس رحم‌هاى خويش را پيوند مى‌كنند، و به اين سبب مال‌هاى ايشان زياد مى‌شود، و عمرهاى ايشان دراز مى‌گردد؛ پس چگونه خواهد بود هرگاه نيك و نيكوكردار و پرهيزگار باشند».

١٩٩٥/ ٢٢. و از او، از قاسم بن يحيى، از جدّش حسن بن راشد، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود كه: رحم‌هاى خويش را پيوند كنيد، و هر چند كه به سلام كردن باشد. خداى- تبارك و تعالى- مى‌فرمايد كه:

«وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي تَسائَلُونَ بِهِ وَ الْأَرْحامَ إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلَيْكُمْ رَقِيباً»[١]».

١٩٩٦/ ٢٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از صفوان جمّال روايت كرده است كه گفت: در ميان حضرت امام جعفر صادق عليه السلام و عبداللَّه بن حسن گفتگويى واقع شد، تا آنكه كار به جايى رسيد كه آواز و غوغا در ميان ايشان بلند گرديد و مردم جمع شدند. و در شبانگاه حضرت و عبداللَّه با اين حال از يكديگر جدا شدند. راوى مى‌گويد كه: من صبح زود در پى كارى رفتم. ناگاه ديدم كه حضرت امام جعفر صادق عليه السلام بر در خانه عبداللَّه بن حسن ايستاده و مى‌فرمايد كه: «اى كنيز! به ابو محمد- يعنى عبداللَّه بن حسن- بگو كه بيرون آيد». صفوان مى‌گويد كه: عبداللَّه بيرون آمد و عرض كرد كه:

يا اباعبداللَّه! چه چيز تو را در اين صبح زود به اينجا آورده است؟ حضرت فرمود كه: «من دوش آيه‌اى را از كتاب خداى عز و جل تلاوت كردم كه آرام مرا ربود؟» عرض كرد كه: آن كدام آيه است؟ فرمود كه: «قول خداى عز و جل: «الَّذِينَ يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ يَخافُونَ سُوءَ الْحِسابِ»[٢]. (و در صدر آيه واو نيز هست. و ترجمه آن اين است:) «و نيز خداوندانِ عقول صافيه از معارضه وهم و شبهه، آنانند كه پيوند مى‌كنند آن‌چه را كه خدا امر فرموده به آن: و به آنكه پيوند شود چون رحم، و به غايت مى‌ترسند از پروردگار خويش،

[١]. نساء، ١. واز خدايى كه به نام او از يكديگر درخواست مى‌كنيد و از بريدن و قطع رابطه با خويشان پروا كنيد كه خدا هماره مراقب شما است.

[٢]. رعد، ٢١.