از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود كه: مرد هرگز نبايد كه رو گردان شود از قبيله خود، و اگرچه صاحب مال و فرزندان باشد، و نه از دوستى و گرامى داشتن و دفع كردن ايشان، به دست‌ها و زبان‌هاى ايشان؛ زيرا كه ايشان سخت‌ترين مردمانند از روى رعايت و نگهبانى از پس پشت او، و بر او از همه ايشان مهربان‌ترند، و امور پراكنده او را از همه ايشان بيشتر جمع مى‌كنند، اگر مصيبتى به او برسد يا پاره‌اى از امرهاى ناخوش بر او فرود آيد. و هر كه دستش را از پيوند خويشانش درهم گيرد و به ايشان عطا نكند، جز اين نيست كه يك دست از ايشان درهم گيرد، و از ايشان دست‌هاى بسيار از او درهم گرفته مى‌شود.[١] و هر كه طرف و كنارش نرم و ملايم باشد، دوست و آشنايى كه دارد، دوستى را از او مى‌شناسد و مى‌داند. و هر كه دست خويش را به معروف و نيكى بگشايد، چون او را يابد، خدا او را در آن‌چه انفاق كرده عوض و جانشين خواهد داد در دنيا، و در آخرت از برايش مضاعف مى‌گرداند. و زبانِ راست كه دروغ نگويد، منفعتش از براى مرد آن است كه خدا آن را در ميان مردمان بهتر از مالى قرار مى‌دهد كه يا آن را مى‌خورد، يا به ديگران ميراث مى‌دهد. و البتّه بايد كه يكى از شما تكبّر و بزرگى را در نفس خويش، و دورى را از خويشان خويش، نيفزايد، اگر در باب مال، توانگر باشد[٢]. و البتّه بايد كه يكى از شما بى‌رغبتى را در حقّ برادر خويش، و دورى را از او نيفزايد، هرگاه جوانمردى از او نبيند، و در امر مال درويش و محتاج باشد. و بايد كه يكى از شما غافل نباشد از صاحبان خويشى كه با ايشان فقر و احتياج باشد، و از بستن رخنه آن احتياج، به چيزى كه او را نفع نبخشد، اگر آن را نگاه دارد، و او را زيان نرساند، اگر آن را نيست و نابود گرداند» (يعنى به مال بى‌خاصيت او را اعانت كند).

١٩٩٣/ ٢٠. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن ابى‌عبداللَّه، از عثمان بن عيسى، از سليمان بن هلال كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: فرزندان فلان كس با يكديگر نيكويى مى‌كنند و به هم مى‌پيوندند. فرمود: «چون امر چنين است، مال‌هاى ايشان زياد مى‌شود و بركت مى‌كند، و خود نيز زياد مى‌شوند، و پيوسته در

[١]. و احتمال دارد كه گرفتن دست، كنايه باشد از باز ايستادن از اذيّت.( مترجم)

[٢]. و مى‌تواند كه معنى اين باشد كه، توانگرى يكى از شما، اين صفات ناپسنديده را در او زياد نكند، وليكن اوّل، به‌حسب لفظ، ظاهرتر است.