١٩٨١/ ٨. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن‌محبوب، از مالك بن عطيّه، از يونس بن عمّار روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «اوّل گوينده از اعضا و جوارح در روز قيامت، رحم است. عرض مى‌كند كه: اى پروردگار من! هر كه در دنيا مرا وصل كرده، امروز در ميان خود و او پيوند ده، و هر كه در دنيا مرا قطع كرده، امروز در ميان خود و او قطع كن».

١٩٨٢/ ٩. از او، از احمد بن محمد بن ابى‌نصر، از ابوالحسن حضرت امام رضا عليه السلام روايت است كه فرمود: «امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: رحم خويش را وصل كن، و هر چند كه به يك شربت آب باشد، و بهتر چيزى كه رحم را به آن وصل مى‌كنى، باز داشتن اذيّت است از آن. و صله رحم موجب تأخير در اجل، و باعث دوستى است در اهل و خويشان».

١٩٨٣/ ١٠. على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از حريز بن عبداللَّه، از فضيل بن يسار روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام فرمود: «به درستى كه رحم در روز قيامت به عرش خدا آويخته، عرض مى‌كند: بار خدايا! پيوند كن هر كه مرا پيوند كرده، و ببر از هر كه از من بريده است».

١٩٨٤/ ١١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن اسماعيل بن بزيع، از حنان بن سدير، از پدرش، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود: «ابوذر رضى الله عنه گفت:

شنيدم از رسول خدا صلى الله عليه و آله كه مى‌فرمود: دو كناره صراط در روز قيامت رحم و امانت است؛ پس هر گاه كسى كه رحم را وصل نموده و امانت را به صاحبش رد كرده بر آن بگذرد، به سوى بهشت روان شود. و هرگاه آن كه امانت را خيانت كرده و رحم را قطع نموده بر آن بگذرد، هيچ كردارى او را نفع نبخشد با وجود اين دو صفت، و صراط او را در آتش جهنّم نگونسار كند».

١٩٨٥/ ١٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از حفص بن قرط، از ابوحمزه، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «صله ارحام، خلق را نيكو كند، و كف را بخشنده دارد، و نفس را پاكيزه سازد، و در روزى بيفزايد، و در

[١]. رعد، ٢١.