١٩٦٤/ ١٨. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از خالد بن نافع، جامه سابرى‌فروش، از يوسف بزّاز روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «هرگز دو كس در امرى با يكديگر خلاف نكردند كه يكى از ايشان صاحب خود را انصاف دهد و او قبول نكند، مگر آنكه خدا او را يارى دهد، و بر صاحبش غالب گرداند».

١٩٦٥/ ١٩. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن‌محبوب، از ابوايّوب، از محمد بن قيس، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه خدا را بهشتى است كه در آن داخل نمى‌شوند، مگر سه كس، كه يكى از ايشان كسى است كه در باب خود،- و بنابر بعضى از نسخ، بر نفس خود- به حق حكم كند».

١٩٦٦/ ٢٠. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از حمّاد، از حلبى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «عدل، شيرين‌تر است از آبى كه تشنه‌اى كه از غايت تشنگى لبهايش خشكيده باشد، به آن رسد. و عدل، بسيار وسيع و گشاده است، هرگاه در آن عدالت شود، اگرچه كم باشد».

باب در بيان بى‌نيازى جستن از مردمان‌

٦٧. باب در بيان بى‌نيازى جستن از مردمان‌

١٩٦٧/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از عبداللَّه بن سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «شرف و بزرگوارى مؤمن، ايستادنش به عبادت است در شب، و عزّتش، بى‌نيازى جستن او است از مردمان».

١٩٦٨/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش و على بن محمد قاسانى هر دو، از قاسم بن محمد، از سليمان بن داود منقرى، از حفص بن غياث روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «چون يكى از شما خواهد كه از پروردگار خويش چيزى را سؤال نكند، مگر آنكه به او عطا فرمايد، بايد كه از همه مردمان نوميد باشد و او را اميدى نباشد، مگر در نزد خدا؛ پس هرگاه خداى عز و جل اين را از دل او بداند، چيزى را از خدا نخواهد، مگر آنكه به او عطا فرمايد».