«سُبْحانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ وَلا الهَ الَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرْ»، و هر چند كه اين از جمله ذكر خدا باشد. وليكن مقصود ياد خدا است در هر جا، در وقتى كه بر سر طاعت يا معصيتى درآيى».

١٩٥٥/ ٩. ابن‌محبوب، از ابواسامة روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «مؤمن به چيزى آزموده نشد كه بر او سخت‌تر باشد از سه خصلت كه از آنها محروم مى‌شود». عرض شد كه: آن خصلت‌ها چيست؟ فرمود: «مواسات كردن در آن‌چه در دست او است، و انصاف دادن از نفس خويش، و بسيار خدا را ياد كردن. و بدان كه من اين را نمى‌گويم كه: «سُبْحانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ وَلا الهَ الَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرْ»، وليكن ياد خدا در نزد آن‌چه از برايش حلال كرده، و ذكر خدا در نزد آن‌چه بر او حرام گردانيده». (و مراد از ياد خدا در آن هنگام، آن است كه آن جناب، داعى و مانع او در فعل و ترك شود).

١٩٥٦/ ١٠. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن ابى‌عبداللَّه، از يحيى بن ابراهيم بن ابى‌البلاد، از پدرش، از جدّش ابوالبلاد، كه آن را مرفوع ساخته و گفته است كه:

يكى از باديه‌نشينان به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله آمد، و آن حضرت اراده داشت كه به جنگى از جنگ‌هاى خويش بيرون رود؛ پس آن اعرابى ركاب پالان شتر سوارى آن حضرت را كه از پوست يا چوب ساخته بودند گرفت، و عرض كرد كه: يا رسول اللَّه! كارى را به من بياموز كه به واسطه آن داخل بهشت شوم. فرمود كه: «آن‌چه دوست مى‌دارى كه مردم با تو بكنند، همان را با مردم بكن. و آن‌چه ناخوش دارى كه مردم با تو بكنند، آن را با ايشان مكن». و فرمود كه: «راه شتر را وا گذار و بگذار كه برود».

١٩٥٧/ ١١. ابوعلى اشعرى، از حسن بن على كوفى، از عيسى بن هشام، از عبدالكريم، از حلبى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «عدل، شيرين‌تر است از آبى كه تشنه‌اى كه از غايت تشنگى لبهايش خشكيده باشد، به آن رسد. و عدل، بسيار وسيع و گشاده است، هرگاه در آن عدالت شود و اگرچه كم باشد».

١٩٥٨/ ١٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌محبوب، از بعضى از اصحاب خويش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه با مردم از نفس خود انصاف دهد، به او رضامندى به عمل مى‌آيد كه حاكم باشد از براى غير خويش».

١٩٥٩/ ١٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از يوسف بن عمران بن ميثم، از يعقوب بن شعيب، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: