ابراهيم بن محمد ثقفى، از على بن معلىّ، از يحيى بن احمد، از ابومحمد ميثمى، از رومى بن زراره، از پدرش، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «اميرالمؤمنين عليه السلام در بعضى از سخنان خويش فرمود كه: بدانيد و آگاه باشيد! كه هر كه مردم را از خويش انصاف دهد، خدا او را چيزى غير از عزّت نيفزايد».

١٩٥١/ ٥. از او، از عثمان بن عيسى، از عبداللَّه بن مسكان، از محمد بن مسلم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «سه كس‌اند كه در روز قيامت از همه خلايق به خداى عز و جل نزديك‌ترند، تا آن جناب از حساب خلايق فارغ شود: يكى مردى كه در حالت خشمش، قدرت و توانايى، او را نخوانده باشد به سوى اينكه بر كسى كه زيردست او است جور و ستم كند؛ و ديگر مردى كه در ميان دو كس سخن گفته باشد، و به قدر دانه جوى با يكى از ايشان بر ديگرى ميل نكرده باشد به طرف‌گيرى (كه يكى را بر ديگرى ترجيح دهد) و بر او ستم كند؛ و سيم مردى كه به حق گويا شده باشد، در آن‌چه به او نفع رساند يا به او ضرر داشته باشد».

١٩٥٢/ ٦. از او، از پدرش، از نضر بن سويد، از هشام بن سالم، از زراره، از حسن بزّاز، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه در حديث خويش فرمود: «آيا نمى‌خواهيد كه شما را خبر دهم به چيزى كه از همه آن‌چه خدا بر خلق خويش واجب گردانيده سخت‌تر است؟!» پس سه چيز را ذكر فرمود، و اوّل آنها اين بود كه: «با مردم از نفس خود انصاف دهى».

١٩٥٣/ ٧. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: سيّد و بهترين عمل‌ها، انصاف دادن با مردم است از نفس خويش، و برابرى كردن با برادر خويش در راه خدا كه به جهت رضاى خدا او را به مال خود يارى كنى، و مانند خود قرار دهى، و ذكر خداى عز و جل بر هر حالى كه باشى».

١٩٥٤/ ٨. على، از پدرش، از ابن‌محبوب، از هشام بن سالم، از زراره، از حسن بزّاز روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام به من فرمود كه: «آيا نمى‌خواهيد كه شما را خبر دهم به سه چيزى كه از همه آن‌چه خدا بر خلق خويش واجب گردانيده، سخت‌تر است؟!» عرض كردم: بلى، مى‌خواهم. فرمود: «انصاف دادن با مردم از نفس خود، و آنكه با برادر خويش مواسات و برابرى كنى، و ياد خدا در هر جا. و بدان كه من اين را نمى‌گويم كه‌