١٩٣٧/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن نعمان روايت كرده است كه گفت: حديث كرد مرا حمزة بن حمران و گفت كه: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «چون يكى از شما كار خوبى را قصد كند كه به جا آورد، بايد كه آن را به تأخير نيندازد؛ زيرا كه بنده بسا است كه نماز را به جا مى‌آورد، يا روزى را روزه مى‌گيرد، پس به او گفته مى‌شود كه: بعد از اين، آن‌چه خواهى بكن، كه تو آمرزيده شدى».

١٩٣٨/ ٢. از او، از على بن حكم، از ابوجميله روايت است كه گفت، امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «روز خويش را به خوبى بگشاييد و آغاز كنيد، و در اوّل آن عمل خيرى را بر حافظان اعمال خويش املاء كنيد (و به زبان قلم ايشان دهيد)، و در آخر آن نيز عمل خيرى را بر ايشان املاء كنيد، تا آن‌چه در ميانه اينها است از براى شما آمرزيده شود. انشاء اللَّه»؛ يعنى اگر خدا بخواهد.

١٩٣٩/ ٣. از او، از ابن‌ابى‌عمير، از مرازم بن حكيم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «پدرم مى‌فرمود كه: چون قصد كار خوبى كردى، مبادرت كن و زود به عمل آور؛ زيرا كه تو نمى‌دانى كه چه روى خواهد داد».

١٩٤٠/ ٤. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از ابن‌اذينه، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: به درستى كه خدا دوست مى‌دارد از كار خوب، آن‌چه را كه در آن تعجيل شود».

١٩٤١/ ٥. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از على بن حكم، از ابان بن عثمان، از بشير بن يسار، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «چون چيزى را از خوبى اراده كنى، آن را به تأخير مينداز؛ زيرا كه بنده روز گرمى را روزه مى‌گيرد، و به آن روزه آن‌چه را كه در نزد خدا است اراده دارد، نه امر دنيوى، و به سبب آن خدا او را از آتش جهنّم آزاد مى‌گرداند. و كم مشمار آن‌چه را كه به واسطه آن به سوى خداى عز و جل تقرّب جسته مى‌شود، و هر چند كه نصف يك دانه خرما باشد».

١٩٤٢/ ٦. از او، از ابن‌فضّال، از ابن‌بكير، از بعضى از اصحاب ما، از امام جعفر صادق عليه السلام‌