تحفة الأولياء (ترجمه اصول کافي) - الأردکاني، محمد علي - الصفحة ٣٤١
راحت [ى] و دوستى سخن گفتن و دوستى علوّ و برترى و دوستى ثروت و بسيارى مال، از آن متشعّب گرديد؛ پس اينها هفت خصلت شدند كه همه آنها در دوستى دنيا جمع گرديدند، و لهذا پيغمبران و دانايان بعد از شناخت اين امر گفتند كه: دوستى دنيا، سرِ همه گناهان است.
و دنيا دو قسم است: يكى دنياى بلاغ، كه به قدر كفايت و رسانيدن است؛ و ديگرى دنياى ملعون، و آن دنيايى است كه به قدر كفاف افزون باشد».
١٩٠٤/ ١٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابنابىعمير، از ابنبكير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: به درستى كه در طلب كردن دنيا، گزند رسانيدن است به آخرت. و در طلب كردن آخرت، ضرر رسانيدن است به دنيا؛ پس به دنيا ضرر برسانيد؛ زيرا كه آن سزاوارتر است به ضرر رسانيدن به آن».
١٩٠٥/ ١٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از ابوايّوب خزّاز، از ابوعبيده حذّاء روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام محمد باقر عليه السلام عرض كردم كه: مرا حديث فرما به چيزى كه به آن منتفع شوم. فرمود كه: «اى ابوعبيده! بسيار مرگ را ياد كن؛ زيرا كه هيچ آدمى مرگ را بسيار ياد نكند، مگر آنكه در دنيا بىرغبت شود».
١٩٠٦/ ١٤. از او، از على بن حكم، از حكم بن ايمن، از داود ابزارى روايت است كه گفت:
امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه: «فرشتهاى هست كه پيوسته ندا مىكند در هر روز، كه اى فرزند آدم! بِزاى از براى مردن، و جمع كن از براى نيست شدن، و بساز از براى ويران گشتن» (چه عاقبت آنكه زاد، مىميرد، و آنچه جمع شده، فانى مىشود، و آنچه ساخته شده، ويران مىگردد).
١٩٠٧/ ١٥. از او، از على بن حكم، از عمر بن ابان، از ابوحمزه، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود: «حضرت على بن الحسين- صلوات اللَّه عليهما- فرمود كه: دنيا، بار بسته، پشت به شما نموده، و آخرت، بار بسته، رو به شما مىآيد. و هر يك از دنيا و آخرت را پسرانى چند هستند؛ يعنى كسانى كه به هر يك از اينها منسوبند؛ پس از جمله پسران آخرت و اهل آن باشيد، و از پسران دنيا و اهل آن مباشيد. و از جمله زاهدان در دنيا باشيد كه در آخرت رغبت دارند. و به درستى كه زاهدان در دنيا، زمين را فرش و خاك را فراش- يعنى رختخواب- خويش گردانيدند، و آب را داروى خوشبو فرا گرفتند، و به مقر امن جدايى از دنيا به غايت بريده شدند. و بدانيد كه هر كه به سوى بهشت مشتاق باشد، از خواهشهاى