١٨٧٨/ ٢. ابن‌محبوب، از مالك بن عطيّه، از سعيد اعرج، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «از جمله محكم‌ترين دسته‌هاى ايمان آن است كه كسى دوستى كند در راه خدا، و دشمنى كند در راه خدا، و عطا كند در راه خدا، و منع كند در راه خدا، كه دوستى و دشمنى و دادن و ندادنش همه از براى خدا باشد».

١٨٧٩/ ٣. ابن‌محبوب، از ابوجعفر محمد بن نعمان احول صاحب طاق، از سلام بن مستنير، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه:

دوستى با مؤمن در راه خدا از بزرگ‌ترين شعبه‌هاى ايمان است. آگاه باشيد كه هر كه در راه خدا دوستى كند، و در راه خدا دشمنى كند، و در راه خدا عطا كند، و در راه خدا منع كند، از جمله برگزيدگان خدا است».

١٨٨٠/ ٤. حسين بن محمد، از معلىّ بن محمد، از حسن بن على وشّاء، از على بن ابى‌حمزه، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «كسانى كه با يكديگر دوستى مى‌كنند در راه خدا، در روز قيامت بر منبرهاى از نور باشند، و نور روى‌هاى ايشان، و نور بدن‌هاى ايشان، و نور منبرهاى ايشان، هر چيزى را روشن ساخته، به مرتبه‌اى كه به آن نور، مشهور و معروف شوند و همه كس ايشان را بشناسند و بگويند كه: اين گروهند كه در راه خدا با يكديگر دوستى كرده‌اند».

١٨٨١/ ٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّار، از حريز، از فضيل بن يسار روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از دوستى و دشمنى، كه آيا هر يك از اينها از جمله ايمان و جزء آن است؟ فرمود كه: «مگر ايمان چيزى غير از دوستى و دشمنى هست». بعد از آن اين آيه را تلاوت فرمود كه: «حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ أُولئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ»[١] و ترجمه آيه در باب آيات ولايت گذشت‌[٢]، مگر آخر آن كه ترجمه‌اش اين است كه: «آن گروه، ايشانند كه راه راست يافتگانند».

١٨٨٢/ ٦. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن ابى‌عبداللَّه، از محمد بن عيسى، از ابوالحسن على بن يحيى در آن‌چه من مى‌دانم، از عمرو بن مدرك طائى، از امام‌

[١]. حجرات، ٧.

[٢]. و ايمان را محبوب شما كرد و آن را در نظرتان آراست و كفر و فسق و نافرمانى را برايتان ناپسند ساخت.