١٨٦١/ ١٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هرگز دو كس با يكديگر صحبت نداشته‌اند، مگر آنكه بزرگ‌ترين ايشان از روى اجر، و دوست‌ترين ايشان به سوى خداى عز و جل، نرم‌ترين ايشان به يار خويش بوده است».

١٨٦٢/ ١٦. ابوعلى اشعرى، از محمد بن حسّان، از حسن بن حسين، از فضيل بن عثمان روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «هر كه در امر خود صاحب رفق باشد، آن‌چه از مردم اراده كند مى‌يابد».

باب در بيان تواضع و فروتنى كردن‌

٥٩. باب در بيان تواضع و فروتنى كردن‌

١٨٦٣/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از هارون بن مسلم، از مسعدة بن صدقه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «نجاشى (يعنى پادشاه حبشه كه اصحمه نام داشت) به سوى جعفر بن ابى‌طالب و رفقاى او كه در حبشه بودند فرستاد و ايشان را طلبيد؛ پس بر او داخل شدند و ديدند كه در حجره‌اى از حجره‌هاى خويش بر روى خاك نشسته و جامه‌هاى كهنه پوشيده است». حضرت فرمود كه: «جعفر عليه السلام گفت كه: ما از نجاشى ترسيديم، در هنگامى كه او را بر اين حالت ديديم؛ پس چون ديد كه به ما چه رسيد و روى‌هاى ما متغيّر گرديد و رنگ‌هاى ما زرد شد، گفت: ستايش از براى خدايى كه محمد را يارى كرد و چشم او را روشن گردانيد. آيا نمى خواهيد كه شما را مژده دهم؟ من گفتم: بلى، اى پادشاه! ما را مژده ده. نجاشى گفت كه: در اين ساعت جاسوسى از جاسوس‌هاى من، از جانب زمين شما كه در آنجا مى‌بود به نزد من آمد و مرا خبر داد كه خداى عز و جل پيغمبر خود، محمد صلى الله عليه و آله، را يارى نمود، و دشمنان او را هلاك گردانيد، و فلان و فلان اسير و دستگير شدند، و در وادى‌اى به هم رسيدند كه آن را بدر مى‌گويند و اراك‌[١] بسيارى در آن جاست.

نجاشى گفت: به خدا سوگند كه گويا من به آن موضع نظر مى‌كنم و الحال آن را مى‌بينم؛ زيرا كه من در آنجا از براى سيّد خود شبانى مى‌كردم و گوسفند مى‌چرانيدم. و سيّد من مردى از

[١]. و اراك- به فتح همزه درختى است كه از چوب آن سواك گيرند. و بعضى گفته‌اند: درخت شور و تلخ است.