از نسخ كافى، از ارقم كوفى)، از مردى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «هر خاندانى كه بهره خويش را از رفق عطا شدند، خدا در باب روزى بر ايشان وسعت داد. و رفق در اندازه كردن معيشت و اسباب زندگانى، بى‌زياده و نقصان، از وسعت در مال و كثرت آن بهتر است. و رفق چيزى از آن درنماند، و اسراف كردن چيزى با آن باقى نماند. به درستى كه خداى عز و جل صاحب رفق است، و رفق را دوست مى‌دارد».

١٨٥٦/ ١٠. على بن ابراهيم روايت كرده است و آن را مرفوع ساخته، از صالح بن عقبه، از هشام بن احمر، از امام موسى كاظم عليه السلام كه گفت: حضرت به من فرمود- در حالى كه ميان من و مردى از اهل سنّت سخنى جارى شده بود- كه: «با ايشان نرمى كن؛ زيرا كه كفر يكى از ايشان در خشم او است. و هيچ خوبى نيست در كسى كه كفرش در خشمش باشد، كه به محض خشم، شروع كند در كفر گفتن».

١٨٥٧/ ١١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از على بن حسّان، از موسى بن بكر، از ابوالحسن حضرت امام موسى كاظم عليه السلام كه فرمود: «رفق نصف زندگانى است».

١٨٥٨/ ١٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: به درستى كه خدا رفق را دوست مى‌دارد و بر آن يارى مى‌دهد؛ پس چون بر حيوان‌هاى لاغر سوار شويد، آنها را در منزل‌هاى خودشان فرود آوريد؛ پس اگر زمين خشك و بى‌گياه باشد، از آن دور شويد و منزل مكنيد، و اگر زمين پر گياه باشد، آنها را در منزل‌هاى ايشان فرود آوريد».

١٨٥٩/ ١٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن ابى‌عبداللَّه، از عثمان بن عيسى، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: اگر رفق آفريده‌اى بود كه ديده مى‌شد، چيزى از آن‌چه خدا آفريده از آن نيكوتر نبود».

١٨٦٠/ ١٤. ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از ابن‌فضّال، از ثعلبه، از آنكه او را حديث كرده، از امام محمد باقر يا امام جعفر صادق عليهما السلام روايت كرده است كه فرمود:

«به درستى كه خدا صاحب رفق است و رفق را دوست مى‌دارد. و از جمله رفقِ آن جناب نسبت به شما، بيرون كشيدن كينه‌ها و مضادّه و مخالفت دل‌هاى شما است از آنها به رفق و نرمى؛ چنان كه شمشير از غلاف مى‌كشند؛ زيرا كه آن جناب اراده مى‌فرمايد كه بنده را از