جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: مدارايى با مردمان نصف ايمان است، و همراهى و نرمى با ايشان نصف عيش و زندگانى». بعد از آن حضرت صادق عليه السلام فرمود كه: «با نيكوكاران در نهان آميزش كنيد، و با نابكاران در آشكار مخالفت نماييد، و بر ايشان ميل مكنيد، كه بر شما ستم مى‌كنند؛ پس به درستى كه زود باشد كه روزگارى بيايد كه در آن روزگار، كسى از صاحبان دين نجات نيابد، مگر كسى كه مردم گمان كنند كه ابله و بى‌عقل است، و نفس خويش را صبر فرمايد، بر آنكه مردم بگويند كه او ابله است و عقل ندارد».

١٨٤٦/ ٦. على بن ابراهيم، از بعضى از اصحاب خويش كه او را ذكر كرده، از محمد بن سنان، از حذيفة بن منصور روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «به درستى كه گروهى از مردمان مدارايى ايشان با مردم كم بود، و به اين سبب از قريش انداخته شدند. و به خدا سوگند كه حسب‌هاى ايشان هيچ ناخوشى نداشت و چنان نبود كه حرام‌زاده باشند. و به درستى كه گروهى از غير قريش مدارايى ايشان نيكو بود، و به اين سبب به خانه بلندپايه ملحق شدند و از اهل بيت محسوب گرديدند». راوى مى‌گويد: بعد از آن حضرت فرمود كه: «هر كه دست خود را از مردم باز دارد و به ايشان اذيّت نرساند، جز اين نيست كه يك دست از ايشان باز مى‌دارد، و ايشان دست‌هاى بسيار را از او باز دارند».

باب در بيان رَفق‌

٥٨. باب در بيان رَفق‌[١]

١٨٤٧/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از آنكه او را ذكر كرده، از محمد بن عبدالرحمان بن ابى‌ليلى، از پدرش، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «به درستى كه هر چيزى را قفلى هست، و قفل ايمان رفق و نرمى است».

١٨٤٨/ ٢. و به اسناد خويش روايت كرده و گفته است كه امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه:

«هر كه رفق و نرمى از برايش تقسيم شده و از آن بهره‌اى به او رسيده، ايمان نيز از برايش تقسيم شده و از آن بهره‌اى دارد».

١٨٤٩/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از صفوان بن يحيى، از يحيى ارزق، از حمّاد بن‌

[١]. و رَفْق- به فتح و كسر راء و سكون فاء-، نرمى و خوشى نمودن و يارى و همراهى كردن است. يا به كسر راء، آن چيزى است كه حاصل مى‌شود از اينها.( مترجم)