١٨٠٠/ ٣. از او، از على بن نعمان و محمد بن سنان، از عمّار بن مروان، از امام موسى كاظم عليه السلام روايت است كه فرمود: «صبر كن بر اذيّت دشمنانِ نعمت‌ها؛ زيرا كه تو هرگز نمى‌توانى كه سزا دهى كسى را كه در حقِّ تو خدا را نافرمانى كرده است، به چيزى كه بهتر باشد، از آنكه خدا را در حقّ او فرمانبردارى كنى».

١٨٠١/ ٤. از او، از محمد بن سنان، از ثابت مولاى آل‌حريز، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «فرو خوردن خشم از دشمن در زمان دولت‌هاى ايشان، تقيّه و هوشيارى است، از براى كسى كه آن را فرا گيرد و به آن عمل كند. و كناره‌جويى است، از متعرّض شدن بلاء و زحمت در دنيا، و عناد دشمنان در زمان دولت‌هاى ايشان. و منازعه و مخاصمه با ايشان در غير تقيّه، ترك كردن امر خدا است؛ پس با مردمان نيكو معامله كنيد، كه همان از براى شما در نزد ايشان پرورش مى‌يابد و نشو و نما مى‌نمايد، و با ايشان دشمنى مكنيد، كه ايشان را بر گردن‌هاى خويش بار و سوار مى‌كنيد، و به اين سبب ذليل و خوار مى‌شويد».

١٨٠٢/ ٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از بعضى از اصحاب خويش، از مالك بن حصين سكونى روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «هيچ بنده‌اى نيست كه خشمى را فرو خورد، مگر آنكه خداى عز و جل عزّت او را در دنيا و آخرت زياد كند. و خداى عز و جل فرمود كه: «وَ الْكاظِمِينَ الْغَيْظَ وَ الْعافِينَ عَنِ النَّاسِ وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ»[١]؛ يعنى: «و ديگر پرهيزگاران آنانند كه فرو مى‌خورند خشم را، و آنان كه عفو مى‌كنند از مردمان، و ترك مى‌كنند عقوبت كسى را كه مستحقّ عقوبت باشد. و خدا دوست مى‌دارد نيكوكاران را». و حضرت فرمود كه: «خدا او را به جاى اين خشمى كه داشته ثواب مى‌دهد».

١٨٠٣/ ٦. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از اسماعيل بن مهران، از سيف بن عميره كه گفت: حديث كردم آنكه از امام جعفر صادق عليه السلام شنيده بود كه مى‌فرمود: «هر كه خشمى را فرو خورد، و چنان باشد كه اگر خواهد آن را روان گرداند، و به مقتضاى آن عمل نمايد، تواند كه آن را جارى سازد، خدا در روز قيامت دل او را پر كند از خوشنودى خويش».

[١]. آل عمران، ١٣٤.