١٧٤٦/ ٢. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از عبداللَّه بن سنان، از مردى از اهل مدينه، از حضرت على بن الحسين عليهما السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: روز قيامت در ترازوى اعمال مردى چيزى گذاشته نمى‌شود كه بهتر باشد از خوش‌خلقى».

١٧٤٧/ ٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن‌محبوب، از ابوولّاد حنّاط، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «چهار چيز است كه هر كه آنها در او باشد، ايمانش كامل و تمام است، و اگر از فرق سر تا قدمش گناهان باشد، كثرت گناه آن را ناقص و تمام نكند». و فرمود كه: «آنها راستى و اداى امانت و حيا و خوش‌خلقى است».

١٧٤٨/ ٤. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از ابن‌محبوب، از عنبسه عابد كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام به من فرمود كه: «مؤمن بر خداى عز و جل وارد نمى‌شود و پيش نمى‌آيد با عملِ بعد از واجبات، كه دوست‌تر باشد به سوى خداى- تعالى-، از اينكه مردم را به خلق نيك خود فراگيرد» (كه خلقش به هر كسى برسد و با هيچ‌كس كج‌خلقى نكند).

١٧٤٩/ ٥. ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از صفوان، از ذريح، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: به درستى كه از براى صاحبِ خلق خوش است، مانند اجر روزه‌دارى كه به عبادت ايستاده باشد».

١٧٥٠/ ٦. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: بيشتر چيزى كه امّت من به سبب آن داخل بهشت مى‌شوند، پرهيز كردن است از نافرمانى خدا و خوش‌خلقى».

١٧٥١/ ٧. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از حسين احمسى و عبداللَّه بن سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه خلق خوش گناه را مى‌گدازد و نابود مى‌گرداند؛ چنان چه آفتاب شبنم را مى‌گدازد و نابود مى‌سازد».

١٧٥٢/ ٨. از او، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از عبداللَّه بن سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام‌