١٧١٥/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: از براى صاحب طعامِ شاكر است از اجر، مانند اجر روزه‌دارى كه مزد خويش را از خدا طلبد. و از براى صاحب عافيتِ شاكر است از اجر، مانند اجر مبتلى و صاحب مصيبتى كه صابر باشد. و از براى عطاكننده‌ى شاكر است از اجر، مانند اجر محروم و بى‌بهره‌اى كه قانع باشد».

١٧١٦/ ٢. و به همين اسناد روايت است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: خدا بر هيچ بنده‌اى درِ شكر را نگشود، كه درِ زيادتى را از او پوشيده داشته باشد».

١٧١٧/ ٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از جعفر بن محمد بغدادى، از عبداللَّه بن اسحاق جعفرى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «در تورات نوشته است كه شكر كن، هر كه را كه بر تو انعام كرده، و انعام كن، بر هر كه تو را شكر كرده؛ زيرا كه نعمت‌ها را زوالى نيست، چون شكر آن گفته شود، و آنها را بقايى نيست، چون كفران شود. و شكر باعث زيادتى است در نعمت‌ها، و موجب ايمنى است از تغيّر حال و انتقال آن از صلاح به سوى تباهى».

١٧١٨/ ٤. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن ابى‌عبداللَّه، از محمد بن على، از على بن اسباط، از يعقوب بن سالم، از مردى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «از براى صاحب عافيتِ شاكر است از اجر، مانند آن‌چه از براى مبتلاى صابر است. و از براى عطاكننده‌ى شاكر است از اجر، مانند اجر بى‌بهره‌اى كه قانع باشد».

١٧١٩/ ٥. از او، از احمد بن محمد بن ابى‌نصر، از داود بن حصين، از فضل بقباق روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عز و جل‌ «وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ»[٢] فرمود كه: «حديث كن به نعمتِ آنكه بر تو انعام فرموده، به آن‌چه تو را زيادتى داده و به تو عطا فرموده و با تو احسان نموده». بعد از آن فرمود كه: «پس پيغمبر به دين خود و به آن‌چه خدا او را عطا فرموده، و به آن‌چه به آن بر او انعام نموده بود، حديث كرده [است‌]».

[١]. و شكر- به ضمّ شين و سكون كاف- اظهار نعمت و اعتراف به آن است، به خلاف كفر و كفران كه پوشيدن آن است.( مترجم)

[٢]. ضُحى، ١١.