بعد از آن فرمود كه: «اين از براى كسى است كه خدا به جبر از او چيزى را فرا گرفته باشد». و ترجمه آيه اين است كه: مژده ده صبركنندگان را؛ يعنى: آنان كه چون مصيبتى به ايشان رسد مى‌گويند: ...، تا آخر آن‌چه پيش از اين مذكور شد.

١٧١١/ ٢٢. على بن ابراهيم، از پدرش و على بن محمد قاسانى، از قاسم بن محمد، از سليمان بن داود، از يحيى بن آدم، از شريك، از جابر بن يزيد، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «مروّت و جوانمردى، صبر در حال حاجت و حاجتمندى [! ست‌]، و عفّت ورزيدن و بى‌نيازى از مردمان، از مروّتِ عطا كردن بيشتر است».

١٧١٢/ ٢٣. ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از احمد بن نضر، از عمرو بن شمر، از جابر روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام محمد باقر عليه السلام عرض كردم كه: خدا تو را رحمت كند! صبر نيكو چيست؟ فرمود كه: «آن صبرى است كه در آن هيچ شكايت به سوى مردم نيست».

١٧١٣/ ٢٤. حميد بن زياد، از حسن بن محمد بن سماعه، از بعضى از اصحاب خويش، از ابان، از عبدالرحمان بن سيّابه، از ابونعمان، از امام جعفر صادق عليه السلام يا امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه صبر را از براى سختى‌ها و مصيبت‌هاى روزگار آماده نسازد، در مى‌ماند».

١٧١٤/ ٢٥. ابوعلى اشعرى، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از بعضى از اصحاب خويش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «ما صبركنندگانيم و شيعيان ما از ما صبركننده‌ترند». عرض كردم كه: فداى تو گردم! چگونه شيعيان از شما صبركننده‌تر شده‌اند؟

فرمود: «زيرا كه ما صبر مى‌كنيم بر آن‌چه مى‌دانيم، و شيعيان ما صبر مى‌كنند بر آن‌چه نمى‌دانند».

[١]. بقره، ١٥٦ و ١٥٧.