فرمود كه: «چون پدرم حضرت على بن الحسين عليهما السلام را هنگام وفات رسيد، مرا به سينه خود چسبانيد و فرمود: اى فرزند دلبند من! تو را وصيّت مى‌كنم به آن‌چه پدرم عليه السلام مرا به آن وصيّت فرمود، در هنگامى كه وفاتش رسيده بود- يعنى در وقت شهادت-، و تو را وصيّت مى‌كنم به آن‌چه پدرم ذكر فرمود، كه پدرش اميرالمؤمنين عليه السلام او را وصيّت فرموده بود. اى فرزند دلبند من! صبر كن بر حق، هر چند كه تلخ باشد».

١٧٠٣/ ١٤. از او، از پدرش روايت است كه آن را مرفوع ساخته به سوى امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «صبر دو قسم است: يكى صبر در نزد بلاء، و آن خوب و نيكو است؛ و بهترِ اين دو صبر، پارسايى كردن است از محرّمات الهى».

١٧٠٤/ ١٥. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى روايت كرده است كه گفت: خبر داد مرا يحيى بن سليمان طائفى و گفت كه: خبر داد مرا عمرو بن شمر يمانى و حديث را مرفوع مى‌ساخت به سوى على عليه السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: صبر بر سه قسم است:

يكى صبر در نزد مصيبت كه جزع نكند؛ و ديگرى صبر بر طاعت كه آن را به عمل آورد؛ و سيم صبر از معصيت كه مرتكب آن نشود؛ پس هر كه بر مصيبت صبر كند، تا آنكه آن را به نيكى تسلّى از آن رد كند، خدا از برايش سيصد درجه بنويسد، كه مسافت ميان درجه‌اى تا درجه‌اى ديگر، چون مسافت ميان آسمان است تا زمين. و هر كه بر طاعت صبر كند، خدا از برايش ششصد درجه بنويسد، كه مسافت ميان درجه‌اى تا درجه‌اى ديگر، چون مسافت ميان اصل زمين (و آخر آن) است تا ابتداى عرش. و هر كه از معصيت صبر كند، خدا از برايش نهصد درجه بنويسد، كه مسافت ميان درجه‌اى تا درجه‌اى ديگر، چون مسافت ميان اصل زمين است تا منتهاى عرش».

١٧٠٥/ ١٦. از او، از على بن حكم، از يونس بن يعقوب روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام مرا امر فرمود كه: به نزد مفضّل آيم و او را در باب اسماعيل تعزيت بگويم. و فرمود كه: «مفضّل را سلام برسان، و به او بگو كه ما به مصيبت اسماعيل مبتلى شديم و صبر كرديم؛ پس تو نيز صبر كن، چنانچه ما صبر كرديم. ما امرى را خواستيم و خداى عز و جل امرى ديگر خواست؛ پس از براى امر خداى عز و جل تسليم شديم و گردن نهاديم».

١٧٠٦/ ١٧. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى عمير، از سيف بن عميره، از ابوحمزه ثمالى روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «هر كه از مؤمنان به بلايى‌