او را زيان نرسانيد؛ آنكه او را بنده قرار دادند و مغلوب و اسير گرديد، و تاريكى چاه و وحشت آن به او ضرر نرسانيد، و آن‌چه به او رسيد كه خدا بر او منّت گذاشت؛ پس پادشاهِ جبّارِ سركش را از برايش بنده گردانيد، بعد از آنكه مالك بود. بعد از آن، او را رسول گردانيد، و به واسطه او گروهى را رحم كرد. و همچنين صبر، خوبى را در پى دارد؛ پس صبر كنيد و نفس‌هاى خويش را بر صبر توطين دهيد و دل بر آن بگذاريد، تا خدا شما را مزد دهد».

١٦٩٦/ ٧. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از عبداللَّه بن بكير، از حمزة بن حمران، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «بهشت پيچيده شده است به ناخوشى‌ها و صبر؛ پس هر كه در دنيا بر ناخوشى‌ها صبر كند، داخل بهشت شود. و دوزخ پيچيده شده است به خوشى‌ها و خواهش‌هاى نفس؛ پس هر كه به نفس خويش عطا كند خوشى و و خواهشِ آن را، در آتش جهنّم داخل شود».

١٦٩٧/ ٨. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌محبوب، از عبداللَّه بن مرحوم، از ابوسيّار از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «چون مؤمن در قبر خويش داخل شود، نماز در جانب راست او باشد، و زكات در جانب چپش، و نيكى بر او سايه افكنده باشد، و صبر دور شود و در گوشه‌اى قرار گيرد؛ پس چون آن دو فرشته‌اى كه متوجّه سؤال او مى‌شوند بر او داخل شوند، صبر، به نماز و زكات و نيكى گويد كه: پيش رويد و صاحب خود را دريابيد و او را نگاهدارى كنيد؛ پس اگر شما از آن درمانيد، من در نزد او خواهم بود و او را نگاهدارى مى‌كنم».

١٦٩٨/ ٩. على، از پدرش، از جعفر بن محمد اشعرى، از عبداللَّه بن ميمون، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «اميرالمؤمنين عليه السلام داخل مسجد مى‌شد، ناگاه ديد كه مردى افسرده‌خاطر و غمناك بر در مسجد است. اميرالمؤمنين عليه السلام به آن مرد فرمود كه:

تو را چه مى‌شود؟ عرض كرد كه: يا اميرالمؤمنين! به مصيبتِ پدر و برادرم مبتلى شده‌ام، و مى‌ترسم كه دل باخته باشم. اميرالمؤمنين فرمود: بر تو باد كه بپرهيزى از خدا، و صبر كنى كه فردا بر او وارد مى‌شوى؛ پس صبر در كارها، به منزله سر است نسبت به بدن، و هر گاه سر از بدن مفارقت كند، بدن فاسد و تباه مى‌شود؛ پس هرگاه صبر از امور مفارقت كند، امور فاسد مى‌شد».

١٦٩٩/ ١٠. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از سماعة بن‌