١٦٨٣/ ٢. على بن ابراهيم روايت كرده است، از پدرش و محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان، و هر دو، از ابن‌ابى‌عمير، از حفص بن بخترىّ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:

«عبادت را به سوى خويش مكروه و دشمن مسازيد».[١]

١٦٨٤/ ٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن اسماعيل، از حنان بن سدير روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «به درستى كه خداى عز و جل چون بنده‌اى را دوست دارد، و آن بنده عمل اندكى را به جا آورد، در مقابل عمل كم، جزاى بسيار به او دهد، و بر او بزرگ ننمايد، كه در مقابل كم، بسيار او را جزا دهد».

١٦٨٥/ ٤. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن فضّال، از حسن بن جهم، از منصور، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «پدرم عليه السلام به من گذشت و من مشغول طواف بودم، و من در آن اوقات نوجوان بودم، و در عبادت سعى و كوشش كرده بودم؛ پس مرا ديد كه عرق از من مى‌چكيد، به من فرمود كه: اى جعفر! اى فرزند دلبند من! به درستى كه خدا چون بنده‌اى را دوست دارد، او را در بهشت داخل گرداند، و از او به عملى اندك خشنود شود».

١٦٨٦/ ٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌ابى‌عمير، از حفص بن بخترى و غير او، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «در عبادت سعى بليغى كردم و من نوجوان بودم؛ پس پدرم به من فرمود كه: اى فرزند دلبند من! كمتر از آن‌چه تو را مى‌بينم كه مى‌كنى، بكن؛ زيرا كه خداى عز و جل چون بنده‌اى را دوست دارد، به عمل كم از او راضى مى‌شود».

١٦٨٧/ ٦. حميد بن زياد، از خشّاب، از ابن‌بقاح، از معاذ بن ثابت، از عمرو بن جميع، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: يا على! به درستى كه اين دين محكم و استوار است؛ پس به مدارايى در آن داخل شو و كم‌كم سير كن، و عبادت پروردگار خويش را به سوى خويش دشمن مساز؛ زيرا كه منبّت- يعنى آنكه افراط مى‌كند و از حد درمى‌گذرد و مى‌شتابد-، نه مركوبى را باقى گذاشته و نه زمينى را قطع كرده؛ پس عمل كن مانند عمل كسى كه اميد دارد كه در حال پيرى بميرد، و بترس مثل ترس كسى‌

[١]. يعنى خود را به زور و از سر بى ميلى به عبادت وادار مكنيد.