١٦٨٠/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن‌محبوب، از احول، از سلام بن مستنير، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: بدانيد و آگاه باشيد! كه از براى هر عبادتى حرص و تيزى و نشاطى است، بعد از آن به كندى و شكستگى و سستى باز مى‌گردد؛ پس هر كه تيزى و حرص عبادتش به سوى سنّت من باشد، راه راست يافته، و هر كه با سنّت من مخالفت كند، گمراه شده است و عملش در زيانكارى و تباهى باشد.[١]

بدانيد كه من نماز مى‌كنم و مى‌خوابم و روزه مى‌گيرم و افطار مى‌نمايم و مى‌خندم و گريه مى‌كنم؛ پس هر كه از راه‌ها و سنّتى كه من قرار داده‌ام رو گردان باشد، از من نيست. و فرمود كه: مرگ از براى پند بس است، و يقين از براى بى‌نيازى كافى است، و عبادت كفايت مى‌كند كه شغل و كار كسى باشد».

١٦٨١/ ٢. چند نفر از اصحاب ما، از سهل بن زياد، از حجّال، از ثعلبه روايت كرده‌اند كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «از براى هر كسى تيزى و نشاطى هست، و از براى هر تيزى، كندى و سستى است؛ پس خوشا حال كسى كه سستى او به سوى خير و خوبى باشد».

باب در بيان ميانه‌روى در عبادت‌

٤٥. باب در بيان ميانه‌روى در عبادت‌

١٦٨٢/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از ابوالجارود، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: اين دين محكم و استوار است؛ پس به مدارايى در آن داخل شويد و سير كنيد، و عبادت خدا را به سوى بندگان خدا مكروه مگردانيد و دشمن مسازيد، تا آنكه چون سوارى باشيد از رفتن بريده شده، كه نه مسافتى را كه قصد آن دارد قطع كرده، و نه مركوب را باقى گذاشته است» (چه به واسطه افراط در بيراهه، قوّت مركوب تمام مى‌شود و به منزل نمى‌رسيد).

محمد بن سنان، از مقرن، از محمد بن سوقه، از امام محمد باقر عليه السلام مثل اين را

[١]. و نظير اين كلام در باب فرا گرفتن سنّت پيغمبر و گواهان كتاب خدا، به سندى ديگر با اختلاف در متنِ حديث مذكور شد.( مترجم)