١٦٧٦/ ٢. على، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: نيّت مؤمن از عملش بهتر است، و نيّت كافر از عملش بدتر، و هر عمل‌كننده بر نيّت خويش عمل مى‌كند».

١٦٧٧/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از ابن‌محبوب، از هشام بن سالم، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «به درستى كه بنده مؤمنِ فقير مى‌گويد: اى پروردگار من! مرا روزى كن تا آنكه چنين و چنين از نيكى و راه‌هاى خير را به جا آورم؛ پس هر گاه خداى عز و جل اين را از او بداند، با صدق نيّت كه در دلش چنين بوده و غير از رضاى خدا چيزى از امور دنيا در نظر نداشته، خدا از برايش از مزد مى‌نويسد، مانند آن‌چه از برايش مى‌نوشت، اگر آن را به عمل مى‌آورد. به درستى كه خدا صاحب وسعت و كرم است».

١٦٧٨/ ٤. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از على بن اسباط، از محمد بن اسحاق بن حسين بن عمرو، از حسن بن ابان، از ابوبصير كه گفت:

سؤال كردم از امام جعفر صادق عليه السلام از حد و اندازه عبادتى كه هرگاه فاعل آن، آن را به فعل آورد، آن‌چه بايد به جا آورده است. فرمود كه: «حسن‌نيّت در طاعت».

١٦٧٩/ ٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از قاسم بن محمد، از منقرى، از احمد بن يونس، از ابوهاشم روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «جز اين نيست كه اهل جهنّم در جهنّم مخلّد مى‌باشند؛ زيرا كه نيّت‌هاى ايشان در دار دنيا اين بود كه اگر در دنيا مخلّد باشند، هميشه خدا را نافرمانى كنند. و جز اين نيست كه اهل بهشت در بهشت مخلّد مى‌باشند؛ زيرا كه نيّت‌هاى ايشان در دنيا اين بود كه اگر در آن باقى باشند، هميشه خدا را اطاعت كنند؛ پس به سبب نيّت‌ها، اين جماعت و آن جماعت در ثواب و عقابِ‌بهشت و دوزخ مخلّد شده‌اند». بعد از آن قول خداى- تعالى را تلاوت فرمود كه: «قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلى‌ شاكِلَتِهِ»[١] و فرمود: «يعنى هر كسى عمل مى‌كند بر نيّت خويش».

[١]. اسرا، ٨٤.