١٦٤١/ ١٤. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حجّال، از علاء، از ابن‌ابى‌يعفور روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «خوانندگانِ مردم باشيد به غيرِ زبان‌هاى خويش، تا پارسايى و كوشش و نماز و خوبى را از شما ببينند؛ زيرا كه آن باعث خواندنِ ايشان است به سوى حق».

١٦٤٢/ ١٥. حسين بن محمد، از على بن محمد بن سعد، از محمد بن مسلم، از محمد بن حمزه علوى روايت كرده است كه گفت: خبر داد مرا عبيداللَّه بن على از امام موسى كاظم عليه السلام كه فرمود: «بسيارى از اوقات از پدرم عليه السلام مى‌شنيدم كه مى‌فرمود: از شيعه ما نيست هر كه زنان مخدّره كه در پس پرده نشسته‌اند، در پرده‌هاى خويش، به پارسايى او، با يكديگر سخن نگويند». (و اين كنايه است از انتشار پارسايى؛ زيرا كه زنان پرده‌نشين تا چيزى مشهور نشود به آن اطّلاع به هم نمى‌رسانند، به خلاف زنان برزه‌[١] و مردان)، تتمّه حديث: «و از دوستانِ ما نيست هر كه در ده يا شهرى باشد، كه ده‌هزار مرد در آن باشند، و در ميان ايشان خلقى از براى خدا باشد كه از او پارساتر باشد».

باب در بيان عفّت‌

٣٨. باب در بيان عفّت‌[٢]

١٦٤٣/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از حريز، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «خدا پرستيده نشد به چيزى كه از عفّتِ شكم و فرج بهتر باشد» (كه در باب خورد و مجامعت مرتكب حرامى نشود).

١٦٤٤/ ٢. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن اسماعيل، از حنان بن سدير، از پدرش روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام فرمود: «به درستى كه بهترين عبادت‌ها، عفّت شكم و فرج است».

١٦٤٥/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از جعفر بن محمد اشعرى، از عبداللَّه بن ميمون قداح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «اميرالمؤمنين صلوات اللَّه عليه مى‌فرمود كه: بهترين عبادت‌ها پرهيز كردن از حرام است».

[١]. يعنى زنانى كه به كوى و برزن مى‌آيند.

[٢]. و عفّت- به كسرِ عين و فتح فاء مشدّده- به معنى پرهيزگارى است، چون تقوى، وليكن مخصوص است به پرهيز كردن در بابِ فرج و شكم، و تقوى شامل آنها و غير آنها است.( مترجم)