١٦٣٧/ ١٠. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن ابى‌زيد، از پدرش روايت كرده است كه گفت: در نزد امام جعفر صادق عليه السلام بودم كه عيسى بن عبداللَّه قمى داخل شد؛ پس حضرت به او فرمود: «مرحبا، خوش آمدى!» و او را نزديك به خود نشانيد. بعد از آن فرمود كه: «اى عيسى بن عبداللَّه! از ما نيست و كرامتى ندارد، هر كه در شهرى باشد كه صد هزار كس يا زيادتر در آن باشند، و در آن شهر يك كس از او پارساتر باشد».

١٦٣٨/ ١١. از او، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن‌فضّال، از على بن عقبه، از ابوكهمس، از عمرو بن سعيد بن هلال روايت است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: مرا وصيّت كن و بفرما كه مرا چه كار بايد كرد؟ فرمود: «تو را وصيّت مى‌كنم به پرهيز كردن از خدا و ترسيدن از عذاب او، و به پارسايى كردن و كوشش كردن در طاعت. و بدان كه كوششى كه هيچ پارسايى در آن نباشد، نفع نمى‌بخشد».

١٦٣٩/ ١٢. از او، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از سيف بن عميره، از ابوالصّبّاح كنانى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «ما را يارى كنيد به پارسايى؛ زيرا كه هر كه خداى عز و جل را ملاقات كند از شما با پارسايى، او را فرجى خواهد بود در نزد خداى عز و جل. به درستى كه خداى عز و جل مى‌فرمايد: «وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً»[١].[٢] و سخن در آيه، در بابِ مولدِ پيغمبر صلى الله عليه و آله گذشت. و حضرت فرمود: «پس از ما است پيغمبر، و از ما است صدّيق و شهيدان و صالحان».

١٦٤٠/ ١٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن‌محبوب، از ابن رئاب، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «ما مردى را مؤمن نمى‌شماريم، تا آنكه همه آن‌چه را كه به آن امر كرده‌ايم، پيرو و خواهان باشد. بدانيد و آگاه باشيد! كه از جمله پيروى كردن فرمان ما و اراده داشتن آن، پارسايى است. پس به آن آراسته شويد، تا خدا شما را رحمت كند، و به آن بر جگر دشمنان ما زنيد، كه جگر ايشان بسوزد، (و بنا بر بعضى از نُسخِ كافى‌[٣]، به آن با ايشان مكر كنيد) تا خدا شما را از خاك بردارد و بلند گرداند».

[١]. نساء، ٦٩.

[٢]. و مطيعان خدا و پيامبرش، با كسانى اند كه خدا به آنان نعمت داده است، يعنى پيغمبران، صدّيقان، شهيدان و صالحان و چه همراهان نيكويى!

[٣]. در برخى نسخ به جاى« كبدوا»« كيدوا» است.