١٦٢٠/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از احمد بن محمد بن ابى‌نصر، از محمد برادر عزام، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «مذهب‌هاى باطله، شما را به جايى نبرد و اعتقاد باطل به هم مرسانيد؛ پس به خدا سوگند كه شيعه ما نيست، مگر كسى كه خداى عز و جل را اطاعت كند».

١٦٢١/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از ابن‌فضّال، از عاصم بن حميد، از ابوحمزه ثمالى، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «رسول خدا در حجّةالوداع خطبه خواند و فرمود كه: اى گروه مردمان! به خدا سوگند كه چيزى نيست كه شما را به بهشت نزديك گرداند، و از آتش جهنّم شما را دور سازد، مگر آنكه شما را به آن امر كردم. و چيزى نيست كه شما را به آتش جهنّم نزديك گرداند، و شما را از بهشت دور سازد، مگر آنكه شما را از آن نهى كردم. بدانيد و آگاه باشيد! كه جبرئيل امين در دل من دميد كه هيچ تنى نمى‌ميرد، تا آنكه روزىِ خود را كامل گرداند، و تمام و كمال به او برسد؛ پس از خدا بپرهيزيد و در جستن روزى نيكويى كنيد. و ديرشمردنِ چيزى از روزى، يكى از شما را بر اين ندارد كه آن را طلب كند به آن‌چه حلال نباشد؛ زيرا كه نمى‌توان رسيد به آن‌چه در نزد خدا است، مگر به طاعت او».

١٦٢٢/ ٣. ابوعلّى اشعرى، از محمد اشعرىّ، از محمد بن سالم و احمد بن ابى‌عبداللَّه، از پدرش هر دو روايت كرده‌اند، از احمد بن نضر، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام كه گفت: حضرت به من فرمود كه: «اى جابر! آيا كسى كه تشيّع را بر خود مى‌بندد، اكتفا مى‌كند به اينكه بگويد ما اهل بيت را دوست مى‌دارد؟ پس به خدا سوگند كه شيعه ما نيست، مگر كسى كه از خدا بپرهيزد و او را اطاعت كند. و شيعيان ما شناخته نمى‌شدند اى جابر، مگر به تواضع و فروتنى و اظهار خشوع و امانت، و بسيارى ياد خدا، و روزه و نماز، و نيكى با پدر و مادر، و بازجويى و رعايت همسايگان، از فقيران و اهل درويشى و بيچارگان، و قرض‌داران و يتيمان، و به راستگويى، و تلاوت قرآن، و بازداشتن زبان‌ها بر مردمان، مگر از خوبى؛ و امينان خويشان خويش بودند، در همه چيز». جابر مى‌گويد