نعمان از عَمرو بن نهيك هروى فروش‌[١] روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «خداى عز و جل فرموده كه: بنده مؤمنِ خود را در چيزى از حادثات و گردش روزگار نگردانم، مگر اينكه آن را از برايش خير و خوبى گردانم؛ پس بايد كه به قضاى من راضى باشد، و بر بلاى من صبر كند، و نعمت‌هاى مرا شكر گويد، تا او را با محمد، در نزد خود از جمله صدّيقان بنويسم».

١٥٨٤/ ٧. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از مالك بن عطيّه، از داود بن فرقد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه: «در ميان آن‌چه خداى عز و جل به سوى موسى بن عمران وحى فرمود، اين بود كه: اى موسى! پسر عمران! هيچ آفريده‌اى را نيافريدم، كه دوست‌تر باشد به سوى من، از بنده مؤمن من. و به درستى كه من او را مبتلى مى‌گردانم، به جهت آن‌چه از برايش بهتر است، و از او دور مى‌گردانم، به جهت آن‌چه از برايش بهتر است. و من داناترم به آن‌چه بنده من با آن به صلاح مى‌آيد؛ پس بايد كه بر بلاى من صبر كند، و نعمت‌هاى مرا شكر نمايد، و به قضاى من راضى باشد، تا او را در زمره صدّيقان بنويسم در نزد خويش، هرگاه به رضاى من عمل كند و امر مرا فرمان برد».

١٥٨٥/ ٨. ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از صفوان بن يحيى، از فضيل بن عثمان، از ابن‌ابى‌يعفور، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «تعجّب دارم از براى مرد مسلمان، كه خداى عز و جل چيزى را از برايش مقدّر نمى‌فرمايد، مگر آن‌چه خير باشد از براى او. اگر به مقراض‌ها چيده شود (/ گوشت بدنش را به مقراض بچينند)، از برايش خير باشد، و اگر مشرق‌ها و مغرب‌هاى زمين را (كه مراد تمام دنيا است) مالك شود، از برايش خير خواهد بود».

١٥٨٦/ ٩. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن‌سنان، از صالح بن عقبه، از عبداللَّه بن محمد جعفى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «سزاوارترين خلق خدا، به آن كه تسليم شود از براى آن‌چه خداى عز و جل مقدّر فرموده و حكم به امضاى آن نموده، كسى است كه خداى عز و جل را شناخته باشد. و هر كه به قضاى خدا راضى باشد، قضا بر او جارى شود و خدا مزد او را بزرگ گرداند. و هر كه از قضا ناخشنود باشد، قضا بر او جارى‌

[١]. يعنى فروشنده لباس هايى كه در هرات توليد مى‌شد.