فرستيد از براى خويش از نيكى، بيابيد آن را در نزد خدا؛ يعنى ثواب آن». و فرمود: «فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ* وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ»[١]؛ يعنى: «پس هر كه بكند هم‌سنگ ذرّه‌اى آفتاب كه در هوا مى‌باشد، يا مورچه سرخْ نيكى را، ببيند جزاى آن را. و هر كه بكند هم‌سنگ ذره‌اى بدى را، ببيند سزاى آن را». و حضرت فرمود: «اينكه مذكور شد، ذكر درجه‌هاى ايمان و منزل‌هاى آن است در نزد خداى عز و جل».

باب در بيان درجه‌ها و پايه‌هاى ايمان‌

٢٠. باب در بيان درجه‌ها و پايه‌هاى ايمان‌

١٥٣٠/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن ابى‌عبداللَّه، از حسن بن محبوب، از عمّاد بن ابى‌الاحرص، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند كه فرمود: «خداى عز و جل ايمان را بر هفت بهره وضع فرموده؛ يعنى بر نيكى و راستگويى و يقين و رضا و وفا و علم و حلم. بعد از آن، اينها را در ميان مردم قسمت نمود؛ پس هر كه اين هفت بهره را در او قرار داد، كامل و تمام است كه متحمل بارهاى گران مى‌شود. و از براى بعضى ازمردمان يك بهره را تقسيم نمود، و از براى بعضى دو بهره، و از براى بعضى سه بهره، تا آنكه به هفت بهره برسند». بعد از آن فرمود: «دو بهره را بر صاحب يك بهره بار مكنيد، و نه سه بهره را بر صاحب دو بهره، كه بار ايشان را سنگين كنيد و تاب برداشتن آن را نداشته باشند». و فرمود: همچنين تا به هفت بهره منتهى شود؛ يعنى صاحب سه بهره را چهار، و صاحب چهار را پنج، و صاحب پنج را شش، و صاحب شش را هفت بهره بار مكنيد.

١٥٣١/ ٢. ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار و محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى هر دو روايت كرده‌اند، از ابن‌فضّال، از حسن بن جهم، از ابويقظان، از يعقوب بن ضحّاك، از مرد سرّاجى‌[٢]، از اصحاب ما كه خدمتكار امام جعفر صادق عليه السلام بود كه گفت: حضرت صادق عليه السلام مرا با گروهى از مواليان خويش در پى شغلى فرستاد، و آن حضرت در حيره كوفه تشريف داشت. راوى مى‌گويد: ما در پى آن كار رفتيم. بعد از آن غمناك برگشتيم. و گفت: فرشى كه داشتم در حائرى‌[٣] بود كه ما در آن فرود آمده بوديم؛ پس من آمدم با حال پريشان و مانده و خسته و خويش را انداختم، و در بين آنكه من همچنين بودم، ناگاه‌

[١]. زلزله، ٧ و ٨.

[٢]. سراج، زين فروش و يا سازنده زين را گويند.

[٣]. و حائر، بوستان و جمع شدنگاه آب را گويند.( مترجم)